Aktualności BHP, bhp, Komentarze przepisów KP, Postępowanie powypadkowe, Prawo Pracy, Wypadki i choroby
Termin postępowania powypadkowego i przygotowania protokołu – przekroczone 14 dni i co dalej.
Postępowanie powypadkowe po wypadku przy pracy powinno zostać przeprowadzone sprawnie, rzetelnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami. W praktyce wielu pracodawców oraz członków zespołów powypadkowych zastanawia się, czy 14-dniowy termin na sporządzenie protokołu powypadkowego jest terminem, którego należy bezwzględnie dotrzymać.
Odpowiedź brzmi: nie zawsze. Polskie przepisy dopuszczają sytuacje, w których zakończenie postępowania powypadkowego po upływie 14 dni jest całkowicie uzasadnione. Dotyczy to przede wszystkim przypadków, gdy kluczowe osoby uczestniczące w postępowaniu są czasowo niedostępne – np. z powodu urlopu, zwolnienia lekarskiego czy innych obiektywnych przeszkód.
Jaki jest termin sporządzenia protokołu powypadkowego?
Zgodnie z § 9 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy, zespół powypadkowy sporządza protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy nie później niż w ciągu 14 dni od dnia uzyskania zawiadomienia o wypadku.
Nie oznacza to jednak, że przekroczenie tego terminu automatycznie stanowi naruszenie przepisów.
Już sam ustawodawca przewidział możliwość wystąpienia okoliczności uniemożliwiających zakończenie postępowania w terminie. W takim przypadku w protokole powypadkowym należy wskazać przyczyny opóźnienia.
Czy termin 14 dni jest terminem bezwzględnym?
Nie.
Termin ma charakter instrukcyjny, a nie zawity. Oznacza to, że jego przekroczenie jest dopuszczalne, jeżeli istnieją obiektywne przeszkody uniemożliwiające rzetelne zakończenie postępowania.
Najważniejszą zasadą jest bowiem nie szybkość sporządzenia dokumentów, lecz prawidłowe ustalenie okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy.
Zespół powypadkowy powinien zgromadzić cały materiał dowodowy przed zakończeniem postępowania.
Kiedy można przekroczyć termin prowadzenia postępowania powypadkowego powyżej 14 dni?
Najczęściej spotykane sytuacje to:
- urlop świadka,
- zwolnienie lekarskie świadka,
- hospitalizacja poszkodowanego,
- długotrwała nieobecność poszkodowanego,
- zwolnienie lekarskie członka zespołu powypadkowego,
- konieczność oczekiwania na dokumentację medyczną,
- oczekiwanie na opinię biegłego lub wyniki ekspertyz,
- oczekiwanie na informacje organów prowadzących odrębne postępowania (np. Policji lub prokuratury, jeżeli mają znaczenie dla ustalenia przebiegu zdarzenia).
Każda z tych okoliczności może stanowić uzasadnioną przyczynę wydłużenia postępowania.
Urlop świadka wypadku przy pracy
Świadkowie często są najważniejszym źródłem informacji dotyczących przebiegu zdarzenia.
Przepisy nie definiują pojęcia świadka, jednak przyjmuje się, że jest nim osoba, która bezpośrednio obserwowała przebieg wypadku. Nie będzie natomiast świadkiem osoba znająca okoliczności wyłącznie z relacji innych osób.
Jeżeli świadek przebywa na wcześniej zaplanowanym urlopie wypoczynkowym, zespół powypadkowy co do zasady nie może wymagać jego powrotu wyłącznie z powodu prowadzonego postępowania.
Pracownika można odwołać z urlopu jedynie wtedy, gdy wystąpiły okoliczności nieprzewidziane w chwili rozpoczynania urlopu. W większości przypadków sam fakt prowadzenia postępowania powypadkowego nie będzie wystarczającą podstawą.
Jeżeli zeznania świadka są kluczowe dla ustalenia przebiegu zdarzenia, zespół powypadkowy może zakończyć postępowanie dopiero po jego powrocie, odpowiednio uzasadniając przekroczenie ustawowego terminu.
Zwolnienie lekarskie świadka
Jeszcze częściej problem pojawia się wtedy, gdy świadek przebywa na zwolnieniu lekarskim.
Jeżeli stan zdrowia uniemożliwia przesłuchanie świadka lub kontakt z nim jest niemożliwy, zespół powypadkowy powinien poczekać na możliwość odebrania wyjaśnień.
Nie ma przepisu nakazującego zakończenie postępowania kosztem pominięcia istotnych dowodów.
Dopiero gdy informacje zgromadzone od pozostałych świadków i z innych dowodów pozwalają jednoznacznie ustalić okoliczności zdarzenia, możliwe jest sporządzenie protokołu bez oczekiwania na zeznania tej osoby.
Zwolnienie lekarskie lub hospitalizacja poszkodowanego
Obowiązkiem zespołu powypadkowego jest wysłuchanie wyjaśnień poszkodowanego, o ile pozwala na to jego stan zdrowia.
W praktyce zdarza się, że osoba poszkodowana:
- przebywa w szpitalu,
- pozostaje nieprzytomna,
- jest po zabiegu operacyjnym,
- przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim,
- nie może uczestniczyć w czynnościach z uwagi na zalecenia lekarza.
W takich przypadkach oczekiwanie na możliwość złożenia wyjaśnień jest całkowicie uzasadnione.
Dopiero gdy stan zdrowia poszkodowanego pozwala na udział w postępowaniu, zespół powinien odebrać jego wyjaśnienia i zakończyć czynności.
Nieobecność członka zespołu powypadkowego
Przepisy wymagają, aby postępowanie prowadził prawidłowo powołany zespół powypadkowy.
Jeżeli jeden z jego członków przebywa:
- na zwolnieniu lekarskim,
- na urlopie macierzyńskim,
- na urlopie wypoczynkowym,
- na innej usprawiedliwionej nieobecności,
pracodawca powinien przede wszystkim rozważyć możliwość powołania osoby zastępującej zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz wewnętrzną organizacją służby BHP.
Jeżeli jednak z przyczyn organizacyjnych nie jest to możliwe albo zmiana składu mogłaby wpłynąć na prawidłowość prowadzonego postępowania, nieobecność członka zespołu również może uzasadniać przekroczenie 14-dniowego terminu.
Czy można zawiesić postępowanie powypadkowe?
Przepisy nie przewidują formalnej instytucji zawieszenia postępowania powypadkowego na wzór postępowań administracyjnych.
W praktyce oznacza to, że zespół powypadkowy kontynuuje postępowanie w takim zakresie, w jakim jest to możliwe, a po ustaniu przeszkody wykonuje pozostałe czynności.
Jeżeli z powodu obiektywnych okoliczności nie udało się sporządzić protokołu w ciągu 14 dni, należy szczegółowo opisać przyczyny opóźnienia w treści protokołu powypadkowego.
Osoba postronna jako świadek wypadku w pracy
Świadkiem może być również osoba niezwiązana z pracodawcą:
- klient,
- dostawca,
- kierowca,
- pracownik innej firmy,
- przypadkowy przechodzień.
W takim przypadku zespół powypadkowy nie posiada żadnych instrumentów prawnych pozwalających zobowiązać świadka do stawienia się w określonym terminie.
Jeżeli jedyny świadek przebywa na urlopie lub za granicą, jego czasowa niedostępność może stanowić uzasadnioną przyczynę wydłużenia postępowania.
Najważniejsza jest rzetelność postępowania powypadkowego
Celem postępowania powypadkowego nie jest jedynie dotrzymanie terminu.
Najważniejsze jest prawidłowe ustalenie:
- okoliczności wypadku,
- przyczyn zdarzenia,
- naruszonych przepisów i zasad BHP,
- działań profilaktycznych zapobiegających podobnym zdarzeniom w przyszłości.
Jeżeli dla osiągnięcia tego celu konieczne jest oczekiwanie na wyjaśnienia świadka lub poszkodowanego, przepisy dopuszczają sporządzenie protokołu po upływie 14 dni, pod warunkiem odpowiedniego uzasadnienia przyczyn opóźnienia.
Co zrobić, gdy termin 14 dni został przekroczony?
Przekroczenie 14-dniowego terminu na sporządzenie protokołu powypadkowego nie powoduje nieważności postępowania ani nie oznacza konieczności jego rozpoczęcia od początku. Przepisy nie przewidują żadnej sankcji w postaci utraty ważności protokołu sporządzonego po upływie tego terminu.
Najważniejsze jest, aby zespół powypadkowy kontynuował prowadzenie postępowania i sporządził protokół niezwłocznie po ustaniu przyczyn, które uniemożliwiały jego wcześniejsze zakończenie.
Nie przerywaj postępowania
Jeżeli wiadomo, że nie uda się zakończyć postępowania w terminie 14 dni, zespół powypadkowy powinien nadal wykonywać wszystkie możliwe czynności, w szczególności:
- zabezpieczyć materiał dowodowy,
- przeprowadzić oględziny miejsca wypadku,
- wykonać dokumentację fotograficzną,
- zabezpieczyć nagrania monitoringu,
- zebrać dokumentację techniczną,
- przesłuchać dostępnych świadków,
- zgromadzić dokumentację medyczną,
- analizować obowiązujące instrukcje i ocenę ryzyka zawodowego.
Nie należy biernie oczekiwać na powrót świadka lub poszkodowanego, jeżeli w tym czasie można wykonać inne czynności dowodowe.
Po ustaniu przeszkody zakończ postępowanie bez zbędnej zwłoki
Gdy świadek wróci z urlopu, zakończy zwolnienie lekarskie lub poszkodowany będzie mógł złożyć wyjaśnienia, zespół powypadkowy powinien jak najszybciej przeprowadzić brakujące czynności i sporządzić protokół.
Przepisy nie wskazują nowego terminu (np. kolejnych 14 dni). Oznacza to, że dokument należy sporządzić niezwłocznie, czyli bez nieuzasadnionej zwłoki.
Jak udokumentować przekroczenie terminu?
Obowiązek ten wynika wprost z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy. Jeżeli sporządzenie protokołu nastąpiło po upływie 14 dni, w treści protokołu należy wskazać przyczynę opóźnienia.
Opis powinien być konkretny i odpowiadać rzeczywistym okolicznościom, np.:
- „Przekroczenie terminu sporządzenia protokołu nastąpiło z uwagi na nieobecność jedynego świadka zdarzenia, przebywającego na wcześniej zaplanowanym urlopie wypoczynkowym.”
- „Termin został przekroczony z powodu hospitalizacji poszkodowanego, uniemożliwiającej odebranie wyjaśnień.”
- „Opóźnienie wynikało z długotrwałego zwolnienia lekarskiego świadka będącego jedyną osobą obserwującą przebieg zdarzenia.”
- „Sporządzenie protokołu zostało opóźnione z powodu konieczności oczekiwania na dokumentację medyczną niezbędną do ustalenia okoliczności zdarzenia.”
Warto unikać bardzo ogólnych sformułowań, takich jak „przyczyny organizacyjne” lub „brak możliwości sporządzenia protokołu”, ponieważ podczas kontroli Państwowej Inspekcji Pracy mogą zostać uznane za niewystarczające.
Czy Państwowa Inspekcja Pracy może zakwestionować protokół?
Samo przekroczenie 14 dni nie stanowi podstawy do zakwestionowania protokołu powypadkowego. Kontrolujący będą natomiast oceniać, czy:
- opóźnienie było obiektywnie uzasadnione,
- zespół powypadkowy prowadził postępowanie na bieżąco,
- nie doszło do celowego przedłużania czynności,
- przyczyny przekroczenia terminu zostały opisane w protokole,
- postępowanie zostało zakończone niezwłocznie po ustaniu przeszkody.
Jeżeli zespół wykaże, że działał z należytą starannością, a opóźnienie wynikało z okoliczności od niego niezależnych, przekroczenie terminu nie powinno rodzić negatywnych konsekwencji.
Dobra praktyka dla pracodawców dot. terminu postępowania powypadkowego i przygotowania protokołu
Termin 14 dni na sporządzenie protokołu powypadkowego nie ma charakteru bezwzględnego. W praktyce może zostać przekroczony, gdy zespół powypadkowy nie ma możliwości przeprowadzenia wszystkich niezbędnych czynności z przyczyn od siebie niezależnych. Urlop lub zwolnienie lekarskie świadka, hospitalizacja poszkodowanego, nieobecność członka zespołu powypadkowego czy konieczność oczekiwania na dokumentację medyczną należą do najczęściej spotykanych okoliczności usprawiedliwiających wydłużenie postępowania. Kluczowe jest jednak, aby każda przyczyna została udokumentowana i wskazana w protokole powypadkowym.
Aby uniknąć zarzutów podczas ewentualnej kontroli PIP lub sporu z ZUS, warto dokumentować wszystkie okoliczności wpływające na wydłużenie postępowania. Dobrym rozwiązaniem jest sporządzanie krótkich notatek służbowych dotyczących prób kontaktu ze świadkami, uzyskania dokumentacji medycznej czy informacji o okresie nieobecności poszkodowanego lub członka zespołu powypadkowego. Taka dokumentacja pozwala wykazać, że zespół powypadkowy prowadził postępowanie w sposób ciągły i dochował należytej staranności, mimo że sporządzenie protokołu nastąpiło po upływie 14 dni. Jest to szczególnie istotne podczas kontroli Państwowej Inspekcji Pracy oraz w przypadku ewentualnych sporów dotyczących uznania zdarzenia za wypadek przy pracy.
Artykuł został opracowany zgodnie z aktualnymi przepisami, w szczególności z rozporządzeniem Rady Ministrów z 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy oraz utrwaloną praktyką w zakresie prowadzenia postępowań powypadkowych.
Aktualności BHP, Badania i pomiary, bhp, Komentarze przepisów KP, Wypadki i choroby
Maksymalna temperatura w pracy 2027: Nowe przepisy BHP o pracy w upałach – wszystko co musisz wiedzieć
Maksymalne temperatury w miejscu pracy, do tej pory przepisy BHP określały jedynie ich minimalny zakres a coraz częściej w Polsce pojawiają się upały a temperatury sięgają ponda 30 stopni Celsjusza. Nowe przepisy wprowadzają twarde zasady na czas letnich upałów i nakładają na pracodawców konkretne obowiązki, mowa o nowym rozporządzeniu w sprawie maksymalnych temperatur w miejscu pracy, które zostało podpisane 9 lipca 2026 roku przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Zgodnie z zapisami, nowe przepisy wejdą w życie 11 stycznia 2027 roku.
Zmiany klimatu i coraz częstsze fale upałów wymusiły rewolucję w prawie pracy. 9 lipca 2026 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej podpisała rozporządzenie wprowadzające maksymalne temperatury w miejscu pracy. Przepisy wejdą w życie 11 stycznia 2027 r. i znacząco zmienią obowiązki pracodawców. Koniec z pracą w ekstremalnym upale!
Dlaczego nowe przepisy o temperaturze w pracy są tak ważne?

Plakat CIOP-PIB autorstwa Jacka Doszynia promujący rozporządzenie o maksymalnych temperaturach w miejscu pracy
Do tej pory polskie przepisy BHP określały tylko minimalną temperaturę w pomieszczeniach (14°C lub 18°C). Brakowało jasnych limitów górnych, co narażało pracowników na udary cieplne, odwodnienie i inne zagrożenia. Nowe rozporządzenie wypełnia tę lukę, chroniąc zdrowie i życie osób zatrudnionych w biurach, halach produkcyjnych oraz na otwartej przestrzeni.
Główne frazy SEO tego artykułu: praca w upałach, maksymalna temperatura w pracy, nowe przepisy BHP 2027, 35 stopni w pomieszczeniu, zakaz pracy przy wysokiej temperaturze.
Kluczowe limity temperatur według nowego rozporządzenia
Rozporządzenie Ministra z 9 lipca 2026 r. (opublikowane w Dz.U. poz. 927) wprowadza następujące progi:
- 35°C w pomieszczeniach pracy — dla wszystkich rodzajów prac (niezależnie od wysiłku).
- 32°C na otwartej przestrzeni — wyłącznie przy pracach ciężkich (wydatek energetyczny >1500 kcal/mężczyźni lub >1000 kcal/kobiety na zmianę).
Ważne: Zakaz wykonywania pracy obowiązuje tylko przy rzeczywistym przekroczeniu temperatury (pomiar na stanowisku), a nie na podstawie prognoz. Praca wraca po spadku temperatury poniżej limitu. Pracownikom przysługuje wynagrodzenie za przestój.
Obowiązki pracodawców już przy niższych temperaturach
Nowe przepisy działają prewencyjnie:
W pomieszczeniach:
- 28°C (prace lekkie/biuro) lub 25°C (prace ciężkie) → obowiązkowe rozwiązania techniczne (klimatyzacja, wentylacja) lub organizacyjne (dodatkowe przerwy, skrócenie czasu pracy, zmiana godzin).
Na otwartej przestrzeni:
- 25°C → obowiązkowe rozwiązania organizacyjne dla wszystkich prac.
Pracodawca musi konsultować rozwiązania organizacyjne z komisją BHP (lub przedstawicielami pracowników + lekarzem medycyny pracy) i poinformować załogę.
Wyjątki od zakazu pracy w upale
Przepisy nie dotyczą m.in.:
- Prac ratowniczych, usuwania awarii i ochrony życia/zdrowia.
- Zapewnienia ciągłości usług publicznych.
- Pracowników żłobków i opieki nad dziećmi do lat 3.
- Funkcjonariuszy służb mundurowych i żołnierzy.
Kary dla pracodawców i kontrole PIP
Naruszenie przepisów BHP grozi karą od 1 000 zł do 30 000 zł. Państwowa Inspekcja Pracy zapowiada wzmożone kontrole. Pracodawcy powinni już teraz przygotować procedury upalne, inwestować w klimatyzację i szkolić kadry.
Co zrobić już dziś? Praktyczne wskazówki dla firm i pracowników
Dla pracodawców:
- Wdrożyć system pomiaru temperatury na stanowiskach.
- Opracować regulamin pracy w warunkach wysokiej temperatury.
- Zaplanować inwestycje w wentylację i klimatyzację.
- Przeprowadzić konsultacje z pracownikami i służbą BHP.
Dla pracowników:
- Zgłaszać przekroczenia temperatury przełożonym lub PIP.
- Korzystać z prawa do przerwania pracy (art. 210 KP) w razie bezpośredniego zagrożenia.
Podsumowanie co dalej z pracą w wysokiej temperaturze?
Nowe przepisy o maksymalnej temperaturze w pracy to milowy krok w ochronie pracowników przed skutkami zmian klimatu. Od 11 stycznia 2027 r. praca powyżej 35°C w pomieszczeniach lub 32°C przy ciężkiej pracy na zewnątrz będzie niedopuszczalna.
Firmy, które przygotują się wcześniej, unikną kar i zyskają lojalnych pracowników. Zmiany dotyczą milionów zatrudnionych w Polsce – warto być na bieżąco.
Aktualności BHP, Komentarze przepisów KP, Postępowanie powypadkowe, Wypadki i choroby
Podwykonawcy i firmy zewnętrzne na terenie firmy.
Kto odpowiada za ich BHP i co w razie wypadku?
Korzystanie z usług podwykonawców, serwisantów czy pracowników tymczasowych to codzienność w wielu firmach. Gdy jednak na terenie jednego zakładu pracy mijają się pracownicy zatrudnieni przez różne podmioty, często pojawia się ważne pytanie: kto właściwie odpowiada za ich bezpieczeństwo?
Czy jako właściciel lub zarządca terenu musisz sprawdzać, czy pracownicy zewnętrzni mają aktualne szkolenia BHP i badania lekarskie? I co najważniejsze – kto poniesie odpowiedzialność, jeśli któremuś z nich przydarzy się wypadek? Rozwiewamy wątpliwości.
Wspólny teren, wspólne zasady – co mówi Kodeks pracy?
Gdy w jednym miejscu pracują osoby zatrudnione przez różnych pracodawców, przepisy są jasne. Zastosowanie ma tutaj art. 208 Kodeksu pracy, który narzuca na wszystkie zaangażowane firmy obowiązek ścisłej współpracy.
W takiej sytuacji pracodawcy mają obowiązek:
-
Współpracować ze sobą w zakresie bezpieczeństwa.
-
Ustalić jasne zasady współdziałania (zwłaszcza na wypadek awarii czy sytuacji zagrażających życiu).
-
Informować się nawzajem o zagrożeniach związanych z wykonywanymi pracami.
-
Wyznaczyć koordynatora BHP, który będzie sprawował ogólny nadzór nad bezpieczeństwem wszystkich osób na danym terenie.
Ważne: Samo powołanie koordynatora BHP to nie wszystko. Nie zwalnia to poszczególnych pracodawców z obowiązku dbania o własnych ludzi. Twój pracownik to Twoja odpowiedzialność, niezależnie od tego, kto koordynuje prace na placu.
Obowiązek informacyjny gospodarza terenu
Jako gospodarz terenu (pracodawca, u którego zjawiają się podwykonawcy), masz jeszcze jedno kluczowe zadanie. Zgodnie z przepisami, musisz przekazać pozostałym pracodawcom (aby ci przekazali to swoim pracownikom) informacje o:
- Zagrożeniach występujących w Twoim zakładzie pracy i na konkretnych stanowiskach (oraz o tym, jak zachować się w razie awarii).
- Środkach ochronnych, jakie podjąłeś, by te zagrożenia zminimalizować.
- Osobach wyznaczonych do udzielania pierwszej pomocy oraz zwalczania pożarów (wraz z ich imionami, nazwiskami, miejscem pracy i numerami telefonów).
Zakres tych informacji zawsze zależy od specyfiki Twojej firmy – inna będzie instrukcja w biurowcu, a inna na hali produkcyjnej z ciężkim sprzętem.
Czy musisz sprawdzać badania i szkolenia obcych pracowników?
I tu dochodzimy do sedna sprawy: czy gospodarz terenu musi fizycznie weryfikować teczki personalne, zaświadczenia o szkoleniach BHP i orzeczenia lekarskie podwykonawców lub osób na umowach cywilnoprawnych?
Z punktu widzenia samego Kodeksu pracy, pełna odpowiedzialność za przygotowanie pracownika do pracy (szkolenia, badania, odzież robocza) spoczywa na jego macierzystym pracodawcy (art. 207 KP). Miejsce wykonywania zadań tego nie zmienia.
Jednak jako podmiot udostępniający teren, powinieneś zadbać o swoje bezpieczeństwo prawne. Weryfikacja przygotowania do pracy pracowników innej firmy powinna zostać uregulowana w umowie (np. B2B) zawartej między Waszymi firmami. Warto zawrzeć w niej klauzulę, w której podwykonawca oświadcza, że jego pracownicy posiadają niezbędne, ważne uprawnienia, badania oraz szkolenia BHP, a Ty masz prawo to wyrywkowo skontrolować przed wpuszczeniem ich na teren zakładu.
Wypadek przy pracy podwykonawcy – kto jest winien?
Jeśli pracownik firmy zewnętrznej ulegnie wypadkowi na Twoim terenie, za wypadek przy pracy odpowiada w pierwszej kolejności jego pracodawca (to on przeprowadza postępowanie powypadkowe).
Czy to oznacza, że gospodarz terenu jest bezkarny? Zdecydowanie nie. Jeśli wypadek nastąpił w wyniku Twoich zaniedbań (np. udostępniłeś niesprawną maszynę, nie poinformowałeś o ukrytym zagrożeniu, zataiłeś awarię), poszkodowany pracownik lub jego pracodawca mogą dochodzić od Ciebie odszkodowania na drodze powództwa cywilnego.
Podsumowując: Kwestie BHP przy współpracy z podwykonawcami to praca zespołowa. Prawo pracy wymaga koordynacji i wymiany informacji, ale to mądrze skonstruowana umowa cywilnoprawna zabezpieczy Cię przed wpuszczeniem na teren firmy osób bez odpowiednich kwalifikacji.
Aktualności BHP, Komentarze przepisów KP, Wypadki i choroby
Nowe zasady profilaktycznych badań lekarskich pracowników – co wprowadza rozporządzenie z 20 marca 2026
Z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2026 r. w systemie profilaktycznych badań lekarskich pracowników wprowadzono znaczące zmiany. Ich głównym celem jest podniesienie jakości oceny stanu zdrowia zatrudnionych, usprawnienie całego procesu orzeczniczego oraz wzmocnienie roli lekarza medycyny pracy jako aktywnego promotora zdrowia.
Pracownik u lekarza
1. Silniejsze powiązanie badania lekarskiego z oceną zagrożeń zawodowych
Nowe przepisy precyzują, że lekarz może wydać orzeczenie dopiero po osobistym zbadaniu pracownika oraz po zapoznaniu się z wynikami badań dodatkowych i ewentualnych konsultacji specjalistycznych. Obowiązkowe stało się także branie pod uwagę konkretnych zagrożeń zdrowotnych na danym stanowisku pracy. Dzięki temu orzeczenie jest znacznie lepiej dopasowane do rzeczywistych warunków panujących w miejscu zatrudnienia, co zwiększa jego wiarygodność i trafność.
2. Indywidualne zalecenia prozdrowotne – nowy obowiązek lekarza medycyny pracy
Najważniejszą nowością jest możliwość (a w razie potrzeby – wręcz obowiązek) wydawania pracownikowi spersonalizowanych zaleceń prozdrowotnych. Jeśli w trakcie badania lekarz zauważy potrzebę podjęcia działań wspierających zdrowie – także tych wykraczających poza kontekst zawodowy – może je sformułować i przekazać pracownikowi. Zalecenia mogą mieć formę papierową lub elektroniczną, a informacja o ich wydaniu zostaje odnotowana w dokumentacji badań profilaktycznych.
To rozwiązanie wyraźnie podkreśla edukacyjną i profilaktyczną funkcję medycyny pracy w całym systemie ochrony zdrowia.
3. Nowe reguły sporządzania orzeczeń lekarskich
Rozporządzenie wprowadza wyraźne rozróżnienie rodzajów orzeczeń oraz określa, które z nich muszą być przygotowywane według zaktualizowanych wzorów. Orzeczenia mogą być wydawane zarówno w wersji elektronicznej, jak i tradycyjnej papierowej, przy czym dokument w formie cyfrowej staje się rozwiązaniem preferowanym. Dodano także szczegółowe wymogi co do treści orzeczeń, tak aby były one bardziej czytelne, precyzyjne i jednoznaczne.
4. Ujednolicenie i uporządkowanie dokumentacji medycznej
Zmiany dotyczą również całej dokumentacji medycyny pracy, w szczególności kart badań profilaktycznych. Wprowadzono nowe, ujednolicone wzory dokumentów, które ułatwiają zbieranie, przechowywanie i archiwizację danych. Jest to kolejny krok w kierunku pełnej cyfryzacji systemu i podniesienia jakości informacji wykorzystywanych przy wydawaniu orzeczeń.
5. Główny cel zmian – bardziej skuteczna profilaktyka zdrowotna
Nowelizacja z 2026 r. wyraźnie wzmacnia profilaktyczny charakter badań okresowych. Lekarz medycyny pracy przestaje być jedynie „wystawcą orzeczeń” – staje się prawdziwym doradcą zdrowotnym pracownika. Dzięki temu badania stają się bardziej kompleksowe, a pracownicy otrzymują konkretną, praktyczną wiedzę, jak dbać o swoje zdrowie nie tylko w kontekście pracy, ale także w życiu codziennym.
Aktualności BHP, bhp, bhp Błonie, bhp Brwinów, bhp Janki, bhp Milanówek, bhp Nadarzyn, bhp Piastów, bhp Pruszków, bhp Raszyn, Komentarze przepisów KP, Postępowanie powypadkowe, Wypadki i choroby
Wypadek ucznia / uczennicy najważniejsze zagadnienia i zasady postępowania powypadkowego
Do podstawowych obowiązków dyrektorów szkół a także nauczycieli należy zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków uczniom na terenie szkoły i podczas zajęć (art. 68 ust. 1 pkt 6, art. 98 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo oświatowe, art. 6 i 7 Karty Nauczyciela oraz § 2 rozporządzenia MENiS z 31 grudnia 2002 r.). Dbałość osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo uczniów nie wyklucza zaistnienia wypadku w szkole.
Jak rozumieć wypadek ucznia w szkole?
Tematyka postępowania w sprawie wypadków uczniów uregulowana została z w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31.12.2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach – dalej r.b.s.p. Rozporządzenie w sprawie bhp w szkołach nie posługuje się pojęciem „wypadku ucznia”, ale „wypadku osoby pozostającej pod opieką szkoły i placówki”, jednocześnie nie definiuje ono pojęcia takiego wypadku.
Jednak tematyka wypadków uczniów uregulowana jest nie tylko w r.b.s.p. Zgodnie z § 52 r.b.s.p. w sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy. Stosuje się odpowiednio, a więc z modyfikacjami koniecznymi, aby dostosować przepisy ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy do wypadków osób pozostających pod opieką szkoły lub placówki.
Kwestie postępowania w sprawach wypadków przy pracy reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z 1.07.2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy – dalej u.o.p.w.
W związku z powyższym można przyjąć, że wypadek ucznia to zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w trakcie pozostawania osoby pod opieką szkoły lub placówki.
Zajęcia szkolne to nie tylko lekcje. Są to też zajęcia prowadzone poza szkołą, np. lekcje plenerowe, wyjazdy, wycieczki, zielone szkoły, olimpiady, zawody sportowe itp. Podczas nich pedagodzy lub opiekunowie muszą dbać o bezpieczeństwo uczniów, bo za wypadek podczas takich zajęć odpowiada szkoła i jej pracownicy. Także podczas przerw uczniowie powinni mieć zapewnione bezpieczeństwo. Czas między zajęciami lekcyjnymi organizuje szkoła i wtedy dzieci nie mogą opuszczać jej terenu.
Cały teren szkoły w czasie gdy odbywają się zajęcia, pozostaje pod jej opieką i nadzorem. „Dlatego wymóg należytego nadzoru obciąża placówkę również wobec młodzieży, która nie ma zlecenia zajęć dodatkowych, ale w czasie gdy szkoła jest czynna, ma możność przebywania na szkolnym boisku.” (wyrok SN z 10.09.1971 r., OSNCP 1972, nr 4, poz. 71).
Jak wygląda procedura postępowania w sytuacji wypadku ucznia / uczennicy w szkole?
- Udzielenie poszkodowanemu pierwszej pomocy przedmedycznej poszkodowanemu uczniowi
Pracownik szkoły, który otrzymał wiadomość o wypadku ucznia, niezwłocznie zapewnia poszkodowanemu opiekę, w szczególności sprowadzając fachową pomoc medyczną, a w miarę możliwości udzielając poszkodowanemu pierwszej pomocy. Udzielenie pierwszej pomocy w wypadkach jest prawnym obowiązkiem każdego pracownika szkoły. Jej nieudzielenie, szczególnie przez osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo ucznia, skutkuje sankcją karną. Gdy do wypadku ucznia dochodzi podczas lekcji nauczyciel przerywa ją, wyprowadzając uczniów z miejsca zagrożenia – jeżeli warunki w miejscu, w którym prowadzone są zajęcia, stwarzają nadal zagrożenie dla bezpieczeństwa uczniów. Pracownik zobowiązany jest do niezwłocznego powiadomienia dyrektora szkoły o sytuacji.
2. O każdym wypadku ucznia w szkole zawiadamia się niezwłocznie następujące osoby:
- rodziców lub opiekunów prawnych dziecka
- dyrektora placówki
- pracownika BHP
- społecznego inspektora pracy
- organ prowadzący
- radę rodziców
- prokuratora (wypadek śmiertelny, ciężki, zbiorowy)
- kuratora oświaty (wypadek śmiertelny, ciężki, zbiorowy)
- Państwowego Inspektora Sanitarnego (w przypadku zatruć)
Za powiadomienie tychże osób o wypadku odpowiada dyrektor lub osoba przez niego upoważniona. Każda decyzja powinna być udokumentowana w dzienniku zajęć.
O wypadku śmiertelnym, ciężkim i zbiorowym zawiadamia się niezwłocznie prokuratora.
O wypadku, do którego doszło w wyniku zatrucia, zawiadamia się niezwłocznie państwowego inspektora sanitarnego. Zawiadomienia dokonuje dyrektor lub upoważniony przez niego pracownik szkoły. Fakt ten powiadamiający dokumentuje w sposób ustalony w danej szkole (podając datę i godzinę powiadomienia rodziców/opiekunów prawnych ucznia o wypadku). W niegroźnych przypadkach (brak wyraźnych obrażeń – np. widoczne tylko lekkie zaczerwienienie, zadrapanie, lekkie skaleczenie), po udzieleniu pierwszej pomocy poszkodowanemu uczniowi, nauczyciel/wychowawca ustala potrzebę wezwania pogotowia ratunkowego oraz potrzebę wcześniejszego przyjścia rodzica/ opiekuna prawnego i godzinę odbioru dziecka ze szkoły w dniu zdarzenia.
W przypadku wezwania pogotowia ratunkowego w szkole powinni przebywać powiadomieni przez szkołę rodzice. Jeżeli lekarz stwierdzi konieczność hospitalizacji, rodzice jadą razem z dzieckiem do szpitala. Jeżeli rodzice nie dotarli do szkoły przed odjazdem karetki pogotowia (ciężki wypadek, osoba wymagająca natychmiastowej pomocy), razem z dzieckiem jedzie do szpitala dyrektor lub pracownik wskazany przez dyrektora szkoły. Informację o powyższych ustaleniach przekazuje się rodzicom/opiekunom prawnym ucznia oraz dokumentuje. W każdym przypadku, gdy widoczne są obrażenia, urazy, niepokojące objawy, dyrektor lub upoważniona osoba wzywa pogotowie ratunkowe. Jeżeli wypadek został spowodowany niesprawnością techniczną pomieszczenia lub urządzeń, należy zabezpieczyć je nienaruszone do momentu pojawienia się odpowiednich służb. Dyrektor zabezpiecza je do czasu dokonania oględzin lub wykonania szkicu przez zespół powypadkowy. Jeżeli wypadek zdarzył się w czasie wyjścia, imprezy organizowanej poza terenem szkoły, wszystkie stosowne decyzje podejmuje opiekun grupy/kierownik wycieczki i odpowiada za nie oraz powiadamia właściwe służby (pogotowie, policję itp.). Do czasu rozpoczęcia pracy przez zespół powypadkowy dyrektor zabezpiecza miejsce wypadku w sposób wykluczający dopuszczenie osób niepowołanych. Jeżeli czynności związanych z zabezpieczeniem miejsca wypadku nie może wykonać dyrektor, wykonuje je upoważniony przez dyrektora pracownik szkoły.
Jak wygląda postępowania powypadkowe po wypadku dziecka w szkole? Kto prowadzi postępowanie powypadkowe? Kto jest członkiem zespołu powypadkowego?
Za wszystkie czynności prowadzone w związku z wypadkiem dziecka w placówce odpowiedzialny jest dyrektor lub inna osoba przez niego upoważniona. Dyrektor powołuje członków zespołu powypadkowego, którymi są:
- pracownik służby BHP
- społeczny inspektor pracy
Przewodniczącym zespołu powypadkowego jest pracownik służby BHP. Jeżeli którakolwiek z w/w osób nie może być członkiem zespołu powypadkowego, dyrektor wyznacza inne osoby mające wiedzę z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy.
Jeżeli żadna z w/w osób nie może uczestniczyć w postepowaniu powypadkowym, w skład zespołu powypadkowego wchodzi dyrektor oraz pracownik przeszkolony w zakresie BHP.
W postępowaniu powypadkowym może uczestniczyć przedstawiciel organu prowadzącego, kuratora oświaty lub rady rodziców.
Do obowiązków zespołu powypadkowego należy przeprowadzenie postępowania powypadkowego i sporządzenie dokumentacji. Do tych czynności należą m.in. rozmowy z uczniem, świadkami wypadku, sporządzenie rysunków lub sfotografowanie miejsca wypadku, uzyskanie oświadczenia od nauczyciela, który sprawował opiekę na dzieckiem podczas wypadku, uzyskanie opinii lekarza potwierdzające uraz.
- Postępowanie powypadkowe
Zespół powypadkowy:
- przeprowadza postępowanie powypadkowe i sporządza dokumentację powypadkową;
- powiadamia rodziców/ opiekunów prawnych o wypadku i wzywa ich do szkoły;
- rozmawia z uczniem (w obecności rodzica/opiekuna prawnego lub wychowawcy/pedagoga/psychologa szkolnego) i sporządza protokół;
- rozmawia ze świadkami wypadku i sporządza protokoły; jeżeli świadkami są uczniowie, rozmowa odbywa się w obecności wychowawcy lub pedagoga/psychologa szkolnego, a protokół odczytuje się w obecności ucznia – świadka – i jego rodziców/ opiekunów prawnych;
- sporządza szkic lub fotografię miejsca wypadku;
- uzyskuje pisemne oświadczenie nauczyciela, pod opieką którego uczeń przebywał w czasie, gdy zdarzył się wypadek;
- uzyskuje opinię lekarską z opisem doznanych obrażeń i określeniem rodzaju wypadku;
- protokół powypadkowy sporządza się w terminie 21 dni od dnia zakończenia postępowania powypadkowego i niezwłocznie doręcza osobom uprawnionym do zaznajomienia się z materiałami tego postępowania.
Przekroczenie 21-dniowego terminu może nastąpić w przypadku, gdy wystąpią uzasadnione przeszkody lub trudności uniemożliwiające sporządzenie protokołu w wyznaczonym terminie. W sprawach spornych rozstrzygające jest stanowisko przewodniczącego zespołu. Członek zespołu, który nie zgadza się ze stanowiskiem przewodniczącego, może zgłosić zdanie odrębne, które odnotowuje się w protokole powypadkowym. Jeżeli do treści protokołu powypadkowego nie zostały zgłoszone zastrzeżenia rodziców/opiekunów prawnych ucznia poszkodowanego, postępowanie powypadkowe uznaje się za zakończone. Protokół powypadkowy sporządza się w trzech egzemplarzach dla: poszkodowanego, szkoły, która przechowuje go w dokumentacji powypadkowej wypadku ucznia, oraz organu prowadzącego lub kuratora oświaty (na żądanie). Z treścią protokołu powypadkowego i innymi materiałami postępowania powypadkowego zaznajamia się poszkodowanego małoletniego i jego rodziców/opiekunów prawnych lub poszkodowanego pełnoletniego. Jeżeli poszkodowany pełnoletni zmarł lub nie pozwala mu na to stan zdrowia, z materiałami postępowania powypadkowego zaznajamia się jego rodziców/ opiekunów prawnych. Protokół powypadkowy doręcza się osobom uprawnionym do zaznajomienia się z materiałami postępowania powypadkowego.
- Składanie zastrzeżeń do protokołu powypadkowego
W ciągu 7 dni od dnia doręczenia protokołu powypadkowego osoby, którym go doręczono, mogą zgłosić zastrzeżenia do ustaleń protokołu (są o tym informowane podczas jego odbierania). Zastrzeżenia składa się przewodniczącemu zespołu ustnie lub na piśmie, a przewodniczący wpisuje je do protokołu. Zastrzeżenia mogą dotyczyć w szczególności: niewykorzystania wszystkich środków dowodowych niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego, sprzeczności istotnych ustaleń protokołu z zebranym materiałem dowodowym. Zastrzeżenia rozpatruje organ prowadzący szkołę. Po rozpatrzeniu zastrzeżeń organ prowadzący szkołę może: zlecić dotychczasowemu zespołowi powypadkowemu wyjaśnienie ustaleń protokołu lub przeprowadzenie określonych czynności dowodowych, powołać nowy zespół celem ponownego przeprowadzenia postępowania powypadkowego.
Jak wygląda protokół powypadkowy ucznia w szkole? Jaki jest termin na przygotowanie protokołu powypadkowego po wypadku ucznia?
Wzór protokołu powypadkowego został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia MENiS z dnia 31 grudnia 2002 r.
Na sporządzenie protokołu powypadkowego zespół ma 21 dni. Osoby uprawnione mogą zaakceptować protokołu lub wnieść swoje uwagi.
Jakie dokumenty związane z wypadkiem ucznia w szkole musi prowadzić dyrektor?
Po zakończeniu czynności związanych z postępowaniem powypadkowym dyrektor jest obowiązany wpisać tenże wypadek w rejestrze wypadków, a dodatkowo podjąć działania prewencyjne, które zapobiegną w przyszłości podobnym zdarzeniom. Okoliczności oraz przyczyny wypadku powinny być przedstawione osobom pracującym w szkole, a także omówione z uczniami.
Gdy wypadek powoduje uczeń
Za bezpieczeństwo uczniów na terenie szkoły odpowiada dyrektor, choć ustalenie osoby odpowiedzialnej za szkody może nastręczać pewnych trudności. Osoby pracujące z dziećmi muszą sięgnąć do przepisów Kodeksu cywilnego. Ogólną zasadę odpowiedzialności odszkodowawczej formułuje art. 415 kc, według którego: kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Za szkodę odpowie zatem osoba, która swoim zachowaniem, spowodowała jakiś uszczerbek w dobrach kogoś innego.
Kodeks odpowiedzialność uzależnia również od winy, tę przypisuje się w sytuacjach, gdy zachowanie sprawcy było niezgodne z przepisami lub zasadami współżycia społecznego. Dziecko, które nie ukończyło trzynastego roku życia nie ponosi odpowiedzialności za swoje czyny. Poszkodowany może jednak dochodzić naprawienia szkody od osoby, która miała obowiązek opiekować się małym sprawcą (art. 427 kc), jeżeli w jakiś sposób zaniedbał swoich obowiązków (można mu przypisać winę).
Obowiązek opieki może wynikać zarówno z ustawy, jak i umowy, co oznacza, że za winę w nadzorze może odpowiadać tak rodzic, niania, jak i nauczyciel, który miał obowiązek opiekować się dzieckiem. Jeżeli do wypadku dojdzie na lekcji, będzie on musiał udowodnić, że dopilnował uczniów. Po ukończeniu 13. życia dziecko odpowiada za wyrządzoną przez siebie szkodę na zasadach ogólnych.
Odszkodowanie z tytułu wypadku ucznia
Standardowo rodzice mogą starać się również o jednorazowe odszkodowanie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Aby dodatkowo zabezpieczyć finansowo konsekwencje nieszczęśliwego wypadku, rodzice mogą sami doubezpieczyć dziecko od następstw takiego zdarzenia. Bardzo często takie grupowe ubezpieczenia są na początku roku szkolnego wynikiem propozycji szkoły dotyczącej możliwości wykupienia takiej grupowej polisy. Nie ma jednak przepisu, który nakazywałby rodzicom ubezpieczenie dziecka w wieku szkolnym od następstw nieszczęśliwych wypadków. Nie ma również przepisów, które zobowiązywałyby dyrektora do zawarcie umowy ubezpieczenia na rzecz uczniów.
W razie wypadku w szkole rodzice dziecka mogą ubiegać się o odszkodowanie:
- z polisy NNW grupowego lub/i indywidualnego (art. 4 ust. 9, art. 16 i 17 ustawy z 11 września 2015 r.),
- z polisy OC szkoły (załącznik do ustawy z 11 września 2015 r., Dział II, pkt 13),
- z ZUS (art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach).
PROCEDURA WYPADKU – procedura oraz komplet dokumentów
Poniżej przygotowaliśmy dla Państwa komplet niezbędnych dokumentów do poprowadzenia postępowania powypadkowego. Procedura opisuje krok po kroku, decyzję i działania, które należy podjąć. Załączone są również formularze i wzory:
- Zawiadomienie .o wypadku śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym w . lub w czasie zajęć organizowanych przez szkołę poza obiektami należącymi do tych jednostek
- Zarządzenie Dyrektora w sprawie powołania Zespołu powypadkowego
- Protokół przesłuchania poszkodowanego/świadka
- Wzór protokołu powypadkowego ucznia / uczennicy w szkole
- Polecenie powypadkowe
POBIERZ WZÓR PROCEDURY WYPADKOWEJ UCZNIA
Jakie przepisy regulują postępowanie w przypadku wypadku ucznia?
Podstawa prawna:
- Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2020 r. poz. 1327);
- Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r.- Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 i 1378);
- Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1166 i 1386)
Źródła pomocnicze:
- Poradnik – Bezpieczna szkoła. Zagrożenia i zalecane działania profilaktyczne w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i cyfrowego uczniów. Wydanie: Ministerstwo Edukacji Narodowej, Warszawa 2020. Dostępny na stronie: https://www.gov.pl/web/edukacja
Szczegółowe informacje dotyczące wypadków uczniów w pracy można znaleźć w Rozporządzeniu Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r.
Potrzebujesz wsparcia w postepowaniu powypadkowym
Jeżeli potrzebujesz wsparcia w postepowaniu powypadkowym, nasz specjalista d.s. bhp może poprowadzić zespół powypadkowy i sporządzić kompletną dokumentację. Zapraszamy do kontaktu: biuro@bhp-szkolenia.info tel. +48 690 66 88 16
Aktualności BHP, Wypadki i choroby
W związku z nieustannymi zapytaniami od naszych Klientów przedstawiamy Państwu wytyczne dotyczące postępowania epidemiologicznego i medycznego w związku z ryzykiem pojawienia się na terenie Polski nowego koronawirusa – SARS-CoV-2. Na szczęście nie odnotowano u nas w kraju jak dotąd zachorowania na COVID-19 (zapalenie płuc spowodowane nowym patogenem koronawirus SARS-CoV-2. Mimo wszystko należy przygotować firmę na zagrożenie wynikające z powstających nowych ognisk choroby. Z punktu widzenia zagrożenia epidemiologicznego, Główny Inspektor Sanitarny nie zaleca podróżowania do Chin oraz Korei Południowej, Włoch (w szczególności do regionu Lombardia, Wenecja Euganejska, Piemont, Emilia Romania), Iranu, Japonii, Tajlandii, Wietnamu, Singapuru i Tajwanu – dlatego przedsiębiorcy powinni zminimalizować kontakty biznesowe z tymi regionami ( LOT odwołał wszystkie rejsy do Chin. Polskie Linie Lotnicze rozważają również wstrzymanie lotów do miejsc z ogniskami zapalnymi koronawirusa )
Szczegółowe informacje dotyczące bezpieczeństwa w poszczególnych państwach i regionach, w tym potrzebne dane kontaktowe, znajdują się na stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych w zakładce Informacje dla podróżujących. https://www.gov.pl/web/dyplomacja/informacje-dla-podrozujacych
Koronawirus a BHP w podróży służbowej
Zwracamy również uwagę, że mimo konieczności wysłania pracownika w delegację w rejon zagrożony zarażeniem koronawirusem może on odmówić udania się w podróż służbową powołując się na względy bezpieczeństwa. Zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu pracy w razie gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia pracownika albo gdy wykonywana przez niego praca grozi takim niebezpieczeństwem innym osobom, pracownik ma prawo powstrzymać się od wykonywania pracy, zawiadamiając o tym przełożonego.
W przypadku kiedy pracownik jest już w podróży służbowej w miejscu gdzie może być narażony na zarażenie koronawirusem, wówczas pracodawca świadomy ryzyka związanego z taką delegacją zapewnia pracownikowi odpowiednie środki ograniczające ryzyko związane z możliwością zarażenia wirusem oraz podjmuje działania, które mogą zminimalizować występujące zagrożenie czy też kontakt z patogenem.
Po powrocie pracownika z wyjazdu w region zagrożenia ( niezależnie czy służbowego czy prywatnego ) nie może wysłać pracownika na badania kontrolne czy profilaktyczne gdyż ich tryb i zakres określają dokładnie przepisay rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 39 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, z zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w kodeksie pracy (Dz. U z 2016 r. poz. 2067).
Zgodnie z art. 229 Kodeksu pracy pracownik podlega badaniom profilaktycznym: wstępnym – przy przyjęciu do pracy, a także okresowym i kontrolnym. Zakres i częstotliwość badań okresowych ustala lekarz zgodnie ze wskazówkami metodycznymi w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych. Badania kontrolne są wykonywane w przypadku, gdy niezdolność pracownika do pracy trwała dłużej niż 30 dni.
Jest jednak możliwość którą otwiera Kodeks Pracy oraz wspomniane rozporządzenie, które umożliwi skierowanie pracownika na badania lekarskie w sytuacji, gdy np. pracownik jest przeziębiony, posiada niepokojące objawy i może zagrażać innym pracownikom, w przypadku wyrażenia zgody przez pracownika, nawet jeżeli nie zbiega się to z terminem kolejnego badania okresowego. Pamiętajmy, że pracodawca nie może dokonywać samodzielnie oceny stanu zdrowia pracowników może jednak w sytuacji podejrzenia zarażenia koronawirusem zaproponować świadczenie pracy zdalnej. Oczywiście warunki świadczenia pracy w domu przez pracownika powinny zostać uzgodnione w porozumieniu stron w stosunku pracy.
Koronawirus – postępowanie BHP i środki ostrożności w prewencji zarażenia SARS-CoV-2
Podstawowe środki ochronne przeciwko nowemu koronawirusowi wywołującemu chorobę COVID-19 (Opracowano na podstawie danych WHO, ECDC i CDC GIS)
Z godnie z najnowszymi danymi, ECDC uważa się, że występuje wysokie prawdopodobieństwo zakażenia wirusem Koronawirus obywateli UE/EOG i Wielkiej Brytanii zamieszkujących lub odwiedzających obszary, w których podejrzewa się utrzymującą się transmisję wirusa miedzy ludźmi. Nowy koronawirus SARS-Cov-2 wywołuje chorobę o nazwie COVID-19. Choroba objawia się najczęściej gorączką, kaszlem, dusznościami, bólami mięśni, zmęczeniem. Ciężki przebieg choroby obserwuje się u ok.15-20% osób. Do zgonów dochodzi u 2-3% osób chorych. Prawdopodobnie dane te zawyżone, gdyż u wielu osób z lekkim przebiegiem zakażenia nie dokonano potwierdzenia laboratoryjnego.
Najbardziej narażone na koronawirus rozwinięcie ciężkiej postaci choroby i zgon, są osoby starsze, z obniżoną odpornością, którym towarzyszą inne choroby, w szczególności przewlekłe. Koronawirus przenosi się drogą kropelkową. Aktualnie nie ma szczepionki przeciw nowemu koronawirusowi. Można natomiast stosować inne metody zapobiegania zakażeniu, zaprezentowane poniżej. Metody te stosuje się również w przypadku zapobiegania innym chorobom przenoszonym drogą kropelkową np. grypie sezonowej (w przypadku której, szczyt zachorowań przypada w okresie od stycznia do marca każdego roku).
- unikanie miejsc publicznych, zatłoczonych,
- bezwzględne unikanie bliskiego kontaktu z osobami chorymi, w szczególności z objawami ze strony układu oddechowego,
- unikanie odwiedzania rynków/targów lub innych miejsc, w których znajdują się żywe lub martwe zwierzęta i ptaki,
- unikanie kontaktu ze zwierzętami, ich wydalinami lub odchodami,
- ścisłe przestrzeganie zasad higieny rąk – ręce myć często wodą z mydłem lub dezynfekować środkiem na bazie alkoholu,
- przestrzeganie zasad higieny żywności – jeść tylko w pewnych miejscach, pić wodę konfekcjonowaną.
Używaj maseczek tylko wtedy, gdy masz objawy ze strony układu oddechowego (kaszel lub kichanie), podejrzewasz u siebie infekcję- koronawirus SARS-Cov-2 przebiegającą z łagodnymi objawami lub opiekujesz się osobą z podejrzeniem infekcji SARS-Cov-2.
Zachęcamy do zapoznania się informacjami zamieszczanymi na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Sanitarnego pod adresem www.gis.gov.pl, m.in. „Komunikat dla podróżujących”, „Zasady postępowania epidemiologicznego i medycznego w związku z ryzykiem zawleczenia na obszar Polski nowego koronawirusa (SARS-CoV-2)”” oraz „ Zasady postępowania w PODRÓŻY LOTNICZEJ oraz w portach lotniczych w związku z ryzykiem zawleczenia na obszar Polski nowego koronawirusa (SARS-CoV-2)”.