Zaznacz stronę
Organizacja prac szczególnie niebezpiecznych

Organizacja prac szczególnie niebezpiecznych

Prace szczególnie niebezpieczne – organizacja prac

 

Czym jest nadzór bezpośredni? Czy oznacza stałą obecność i obserwację pracownika?

Przepisy prawa pracy nie zawierają jednoznacznej definicji nadzoru bezpośredniego. W § 81 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. wskazano jedynie, że pracodawca powinien zapewnić bezpośredni nadzór nad realizacją prac szczególnie niebezpiecznych przez osoby wyznaczone do tego celu.

W praktyce przyjmuje się, że osoba sprawująca taki nadzór powinna być odpowiedzialna za przygotowanie, koordynację i kontrolę przebiegu prac w miejscu ich wykonywania. Nie oznacza to jednak konieczności nieustannego przebywania obok pracownika i śledzenia każdego jego ruchu. Kluczowe jest, aby nadzorujący:

• dokonał imiennego przydziału zadań wraz z instruktażem stanowiskowym,

• ocenił warunki pracy i skuteczność zastosowanych zabezpieczeń,

• był dostępny w razie sytuacji awaryjnych, mogąc szybko podjąć działania ograniczające ryzyko lub prowadzące akcję ratunkową.

Osoba pełniąca nadzór bhp powinna znajdować się w pobliżu miejsca pracy – niezależnie czy jest to Pruszków, Piastów, Milanówek czy Warszawa – tak aby utrzymać kontakt z zespołem: wzrokowy, głosowy lub inny. Najczęściej funkcję tę pełni bezpośredni przełożony, brygadzista, lider zespołu lub inny doświadczony pracownik, który został odpowiednio przeszkolony i posiada uprawnienia do wydawania poleceń w zakresie bezpieczeństwa. W zakładach pracy zlokalizowanych w takich miastach jak Pruszków czy Warszawa, gdzie występuje większe natężenie prac szczególnie niebezpiecznych, rola nadzoru nabiera szczególnego znaczenia. Jeśli nadzór sprawuje osoba niebędąca przełożonym – niezależnie od lokalizacji, czy to w Milanówku czy Piastowie – powinna ona dodatkowo ukończyć szkolenie dla osób kierujących pracownikami.

Czy codzienna wymiana świetlówek przez elektryka na drabinie wymaga każdorazowego pozwolenia na pracę szczególnie niebezpieczną?

Zgodnie z § 80 wspomnianego rozporządzenia, do prac szczególnie niebezpiecznych zalicza się m.in. roboty budowlane, rozbiórkowe, montażowe i remontowe prowadzone bez zatrzymania pracy zakładu, działania w przestrzeniach zamkniętych (np. zbiorniki, kanały), prace z materiałami niebezpiecznymi oraz wszelkie prace na wysokości. Praca na drabinie kwalifikuje się jako praca na wysokości, jeśli odbywa się powyżej 1 metra nad poziomem podłogi lub gruntu (§ 105 rozporządzenia). Choć przepisy nie wymagają wystawiania pisemnego pozwolenia na każdą taką pracę, to inne elementy organizacyjne muszą być spełnione, w tym:

  • zapewnienie bezpośredniego nadzoru,
  • zastosowanie odpowiednich środków ochrony,
  • przeprowadzenie instruktażu,
  • odpowiednie oznaczenie i zabezpieczenie miejsca pracy.

Optymalnym rozwiązaniem może być włączenie takich czynności do procedury prac szczególnie niebezpiecznych, np. poprzez wystawienie zbiorczego pozwolenia na daną grupę prac w konkretnym dniu. Jeśli jednak czynności są rutynowe, powtarzalne i wykonywane w bezpiecznych warunkach (np. wymiana świetlówek w łatwo dostępnych miejscach), można opracować instrukcję stanowiskową, która określi wymagania organizacyjne i bezpieczeństwa. Zamiast pozwolenia można stosować listę osób uprawnionych do wykonywania tych prac – pod warunkiem, że są odpowiednio przeszkolone i posiadają aktualne badania do pracy na wysokości (do 3 m lub powyżej).

Alternatywą techniczną, pozwalającą uniknąć kwalifikacji pracy jako szczególnie niebezpiecznej, jest zastosowanie sprzętu eliminującego ryzyko – np. drabin z podestem typu „Faraone” lub innych platform roboczych z barierkami, które zapewniają stabilne i bezpieczne stanowisko pracy.

Kiedy zleceniodawca może ograniczyć swoją odpowiedzialność przy przekazaniu prac szczególnie niebezpiecznych firmie zewnętrznej?

Zgodnie z art. 304 § 1 Kodeksu pracy, pracodawca ma obowiązek zapewnienia bezpiecznych warunków pracy osobom wykonującym zadania na innej podstawie niż stosunek pracy – zarówno w zakładzie, jak i w miejscu przez niego wskazanym. Dotyczy to również osób prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek.

W praktyce, jeśli pracodawca przekazuje określony obszar roboczy firmie zewnętrznej i wyłącza go z użytkowania przez własnych pracowników, odpowiedzialność za organizację i bezpieczeństwo prac przechodzi w dużej mierze na podwykonawcę. Mimo to, zleceniodawca powinien zachować podstawowy nadzór – np. poprzez kontrolę zgodności działań z ustalonymi zasadami.

Alternatywnie, można zobowiązać podwykonawcę do realizacji prac zgodnie z wewnętrznymi procedurami zleceniodawcy – np. instrukcją dotyczącą prac szczególnie niebezpiecznych – przy jednoczesnym przekazaniu obowiązków nadzorczych i organizacyjnych firmie zewnętrznej.

Aby uniknąć niejasności, zaleca się formalizowanie współpracy poprzez:

• zawarcie umowy określającej obowiązki i zakres odpowiedzialności obu stron,

• wskazanie w zleceniu konieczności stosowania się do wewnętrznych procedur bezpieczeństwa.

Taka dokumentacja pozwala w razie sporu jasno określić odpowiedzialność i ułatwia egzekwowanie zasad.

Zleceniodawca, nawet przy przekazaniu obowiązków, powinien prowadzić minimum kontroli, np. poprzez:

  • potwierdzenie, że prace przebiegają zgodnie z planem,
  • sprawdzenie zastosowanych zabezpieczeń,
  • weryfikację przeprowadzenia instruktażu,
  • ustalenie osoby odpowiedzialnej za bezpośredni nadzór,
  • kontrolę zabezpieczenia miejsca pracy.

W przypadku częstego korzystania z usług zewnętrznych lub realizacji dużych projektów, warto wdrożyć procedurę zarządzania podwykonawcami, która powinna zawierać m.in.:

  • • definicję podwykonawcy,
  • • zasady wyboru i zlecania prac,
  • • wskazanie osoby odpowiedzialnej za kontakt i nadzór,
  • • wymagania dotyczące bezpieczeństwa i zgodności z procedurami,
  • • sposób potwierdzania spełnienia warunków dopuszczenia do pracy.

Takie podejście pozwala skutecznie zarządzać współpracą z firmami zewnętrznymi i jasno określić odpowiedzialność na każdym etapie realizacji zadania.

Jak prawidłowo zorganizować prace szczególnie niebezpieczne, gdy stały nadzór jest trudny do zapewnienia?

W codziennej działalności gospodarczej zdarzają się sytuacje, w których organizacja bezpośredniego nadzoru nad pracami szczególnie niebezpiecznymi jest utrudniona lub nieproporcjonalna do skali zadania. Przykłady to m.in.:

  • sporadyczne wejścia na wysokość przez personel sprzątający (np. mycie okien, zawieszanie zasłon),
  • kierowcy wchodzący na przestrzeń ładunkową powyżej 1 m,
  • prace na rampach,
  • interwencje przy awariach pojazdów szynowych w terenie.

W takich przypadkach kluczowe jest opracowanie procedur lub instrukcji, które opiszą sposób organizacji i zabezpieczenia prac zgodnie z § 41 rozporządzenia BHP z 1997 r. Zaleca się również, aby działania były realizowane przez co najmniej dwie osoby.

Dla prac sprzątających warto przygotować prostą instrukcję zawierającą:

  • zasady wykonywania pracy,
  • • wymagane środki ochrony,
  • sposób zgłaszania i nadzorowania zadania.

Można też stworzyć listę osób przeszkolonych i dopuszczonych do takich prac, posiadających aktualne badania lekarskie (do pracy na wysokości do 3 m lub powyżej).

W celu eliminacji zagrożeń warto rozważyć zastosowanie rozwiązań technicznych, np.:

  • myjki teleskopowej do okien,
  • drabin z podestem i barierkami

Prace kierowców na cysternach czy naczepach również należy traktować jako szczególnie niebezpieczne – zwłaszcza że standardowe zabezpieczenia często nie spełniają wymogów § 106 rozporządzenia BHP. W takich przypadkach warto wdrożyć:

  • procedurę prac szczególnie niebezpiecznych,
  • stałe punkty kotwiczące z urządzeniami samohamownymi i uprzężami,
  • nadzór realizowany przez osobę odpowiedzialną za przyjęcie pojazdu, z kontrolą przed, w trakcie i po zakończeniu pracy.

Jeśli dojdzie do wypadku, a dokumentacja ogranicza się do ogólnego zapisu „zachować szczególną ostrożność”, bez wskazania konkretnych środków ochrony, instrukcji czy formy nadzoru – odpowiedzialność może zostać przypisana bezpośredniemu przełożonemu i pracodawcy.

Ocena ryzyka zawodowego powinna być rzetelna i służyć realnemu zwiększeniu poziomu bezpieczeństwa, zgodnie z § 39a ust. 2 rozporządzenia BHP. Proponowane środki zapobiegawcze muszą być skuteczne i dostosowane do warunków technicznych, organizacyjnych oraz specyfiki pracy człowieka.

Kto ustala, które prace na terenie zakładu są szczególnie niebezpieczne?

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, to pracodawca ma obowiązek określenia i bieżącej aktualizacji wykazu prac uznawanych za szczególnie niebezpieczne w jego zakładzie pracy. Wynika to bezpośrednio z § 80 ust. 2 oraz § 82 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. dotyczącego ogólnych zasad BHP.

Oznacza to, że decyzja o tym, które czynności w danym środowisku pracy wymagają szczególnych środków ostrożności, należy do pracodawcy. Powinien on uwzględnić specyfikę zakładu, rodzaj wykonywanych prac oraz poziom ryzyka związanego z ich realizacją.

Przy tworzeniu takiego wykazu warto oprzeć się na przykładach wskazanych w rozporządzeniu, które wymienia m.in.:

  • roboty budowlane, rozbiórkowe, montażowe i remontowe prowadzone bez zatrzymania pracy zakładu,
  • działania w przestrzeniach zamkniętych, takich jak zbiorniki, kanały czy wnętrza urządzeń technicznych,
  • prace z użyciem substancji niebezpiecznych,
  • wszelkie czynności wykonywane na wysokości.

Dodatkowo, zgodnie z § 80 ust. 1, do prac szczególnie niebezpiecznych można zaliczyć również:

  • zadania wskazane jako niebezpieczne w innych aktach prawnych,
  • czynności opisane w instrukcjach eksploatacyjnych urządzeń i instalacji,
  • prace, które ze względu na warunki ich wykonywania lub poziom zagrożenia zostały uznane przez pracodawcę za wymagające szczególnego nadzoru i zabezpieczenia.

W praktyce oznacza to, że pracodawca powinien nie tylko opracować wykaz takich prac, ale również określić zasady ich realizacji – w tym wymagania dotyczące środków ochrony, nadzoru, instruktażu i dokumentacji. Tylko wtedy można mówić o skutecznym zarządzaniu ryzykiem w zakładzie pracy.

Wypadek ucznia w szkole – postępowanie powypadkowe – zasady

Wypadek ucznia w szkole – postępowanie powypadkowe – zasady

Wypadek ucznia / uczennicy najważniejsze zagadnienia i zasady postępowania powypadkowego

Do podstawowych obowiązków dyrektorów szkół a także nauczycieli należy zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków uczniom na terenie szkoły i podczas zajęć (art. 68 ust. 1 pkt 6, art. 98 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo oświatowe, art. 6 i 7 Karty Nauczyciela oraz § 2 rozporządzenia MENiS z 31 grudnia 2002 r.). Dbałość osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo uczniów nie wyklucza zaistnienia wypadku w szkole.

Jak rozumieć wypadek ucznia w szkole?

Tematyka postępowania w sprawie wypadków uczniów uregulowana została z w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31.12.2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach – dalej r.b.s.p. Rozporządzenie w sprawie bhp w szkołach nie posługuje się pojęciem „wypadku ucznia”, ale „wypadku osoby pozostającej pod opieką szkoły i placówki”, jednocześnie nie definiuje ono pojęcia takiego wypadku.

Jednak tematyka wypadków uczniów uregulowana jest nie tylko w r.b.s.p. Zgodnie z § 52 r.b.s.p. w sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy. Stosuje się odpowiednio, a więc z modyfikacjami koniecznymi, aby dostosować przepisy ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy do wypadków osób pozostających pod opieką szkoły lub placówki.

Kwestie postępowania w sprawach wypadków przy pracy reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z 1.07.2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy – dalej u.o.p.w.

W związku z powyższym można przyjąć, że wypadek ucznia to zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w trakcie pozostawania osoby pod opieką szkoły lub placówki.

Zajęcia szkolne to nie tylko lekcje. Są to też zajęcia prowadzone poza szkołą, np. lekcje plenerowe, wyjazdy, wycieczki, zielone szkoły, olimpiady, zawody sportowe itp. Podczas nich pedagodzy lub opiekunowie muszą dbać o bezpieczeństwo uczniów, bo za wypadek podczas takich zajęć odpowiada szkoła i jej pracownicy. Także podczas przerw uczniowie powinni mieć zapewnione bezpieczeństwo. Czas między zajęciami lekcyjnymi organizuje szkoła i wtedy dzieci nie mogą opuszczać jej terenu.

Cały teren szkoły w czasie gdy odbywają się zajęcia, pozostaje pod jej opieką i nadzorem. „Dlatego wymóg należytego nadzoru obciąża placówkę również wobec młodzieży, która nie ma zlecenia zajęć dodatkowych, ale w czasie gdy szkoła jest czynna, ma możność przebywania na szkolnym boisku.” (wyrok SN z 10.09.1971 r., OSNCP 1972, nr 4, poz. 71).

Jak wygląda procedura postępowania w sytuacji wypadku ucznia / uczennicy w szkole?

  1. Udzielenie poszkodowanemu pierwszej pomocy przedmedycznej poszkodowanemu uczniowi

Pracownik szkoły, który otrzymał wiadomość o wypadku ucznia, niezwłocznie zapewnia poszkodowanemu opiekę, w szczególności sprowadzając fachową pomoc medyczną, a w miarę możliwości udzielając poszkodowanemu pierwszej pomocy. Udzielenie pierwszej pomocy w wypadkach jest prawnym obowiązkiem każdego pracownika szkoły. Jej nieudzielenie, szczególnie przez osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo ucznia, skutkuje sankcją karną. Gdy do wypadku ucznia dochodzi podczas lekcji nauczyciel przerywa ją, wyprowadzając uczniów z miejsca zagrożenia – jeżeli warunki w miejscu, w którym prowadzone są zajęcia, stwarzają nadal zagrożenie dla bezpieczeństwa uczniów. Pracownik zobowiązany jest do niezwłocznego powiadomienia dyrektora szkoły o sytuacji.

2. O każdym wypadku ucznia w szkole zawiadamia się niezwłocznie następujące osoby:

  • rodziców lub opiekunów prawnych dziecka
  • dyrektora placówki
  • pracownika BHP
  • społecznego inspektora pracy
  • organ prowadzący
  • radę rodziców
  • prokuratora (wypadek śmiertelny, ciężki, zbiorowy)
  • kuratora oświaty (wypadek śmiertelny, ciężki, zbiorowy)
  • Państwowego Inspektora Sanitarnego (w przypadku zatruć)

Za powiadomienie tychże osób o wypadku odpowiada dyrektor lub osoba przez niego upoważniona. Każda decyzja powinna być udokumentowana w dzienniku zajęć.

O wypadku śmiertelnym, ciężkim i zbiorowym zawiadamia się niezwłocznie prokuratora.
O wypadku, do którego doszło w wyniku zatrucia, zawiadamia się niezwłocznie państwowego inspektora sanitarnego. Zawiadomienia dokonuje dyrektor lub upoważniony przez niego pracownik szkoły. Fakt ten powiadamiający dokumentuje w sposób ustalony w danej szkole (podając datę i godzinę powiadomienia rodziców/opiekunów prawnych ucznia o wypadku). W niegroźnych przypadkach (brak wyraźnych obrażeń – np. widoczne tylko lekkie zaczerwienienie, zadrapanie, lekkie skaleczenie), po udzieleniu pierwszej pomocy poszkodowanemu uczniowi, nauczyciel/wychowawca ustala potrzebę wezwania pogotowia ratunkowego oraz potrzebę wcześniejszego przyjścia rodzica/ opiekuna prawnego i godzinę odbioru dziecka ze szkoły w dniu zdarzenia.

W przypadku wezwania pogotowia ratunkowego w szkole powinni przebywać powiadomieni przez szkołę rodzice. Jeżeli lekarz stwierdzi konieczność hospitalizacji, rodzice jadą razem z dzieckiem do szpitala. Jeżeli rodzice nie dotarli do szkoły przed odjazdem karetki pogotowia (ciężki wypadek, osoba wymagająca natychmiastowej pomocy), razem z dzieckiem jedzie do szpitala dyrektor lub pracownik wskazany przez dyrektora szkoły. Informację o powyższych ustaleniach przekazuje się rodzicom/opiekunom prawnym ucznia oraz dokumentuje. W każdym przypadku, gdy widoczne są obrażenia, urazy, niepokojące objawy, dyrektor lub upoważniona osoba wzywa pogotowie ratunkowe. Jeżeli wypadek został spowodowany niesprawnością techniczną pomieszczenia lub urządzeń, należy zabezpieczyć je nienaruszone do momentu pojawienia się odpowiednich służb. Dyrektor zabezpiecza je do czasu dokonania oględzin lub wykonania szkicu przez zespół powypadkowy. Jeżeli wypadek zdarzył się w czasie wyjścia, imprezy organizowanej poza terenem szkoły, wszystkie stosowne decyzje podejmuje opiekun grupy/kierownik wycieczki i odpowiada za nie oraz powiadamia właściwe służby (pogotowie, policję itp.). Do czasu rozpoczęcia pracy przez zespół powypadkowy dyrektor zabezpiecza miejsce wypadku w sposób wykluczający dopuszczenie osób niepowołanych. Jeżeli czynności związanych z zabezpieczeniem miejsca wypadku nie może wykonać dyrektor, wykonuje je upoważniony przez dyrektora pracownik szkoły.

Jak wygląda postępowania powypadkowe po wypadku dziecka w szkole? Kto prowadzi postępowanie powypadkowe? Kto jest członkiem zespołu powypadkowego?

Za wszystkie czynności prowadzone w związku z wypadkiem dziecka w placówce odpowiedzialny jest dyrektor lub inna osoba przez niego upoważniona. Dyrektor powołuje członków zespołu powypadkowego, którymi są:

  • pracownik służby BHP
  • społeczny inspektor pracy

Przewodniczącym zespołu powypadkowego jest pracownik służby BHP. Jeżeli którakolwiek z w/w osób nie może być członkiem zespołu powypadkowego, dyrektor wyznacza inne osoby mające wiedzę z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy.
Jeżeli żadna z w/w osób nie może uczestniczyć w postepowaniu powypadkowym, w skład zespołu powypadkowego wchodzi dyrektor oraz pracownik przeszkolony w zakresie BHP.
W postępowaniu powypadkowym może uczestniczyć przedstawiciel organu prowadzącego, kuratora oświaty lub rady rodziców.

Do obowiązków zespołu powypadkowego należy przeprowadzenie postępowania powypadkowego i sporządzenie dokumentacji. Do tych czynności należą m.in. rozmowy z uczniem, świadkami wypadku, sporządzenie rysunków lub sfotografowanie miejsca wypadku, uzyskanie oświadczenia od nauczyciela, który sprawował opiekę na dzieckiem podczas wypadku, uzyskanie opinii lekarza potwierdzające uraz.

  1. Postępowanie powypadkowe

Zespół powypadkowy:

  • przeprowadza postępowanie powypadkowe i sporządza dokumentację powypadkową;
  • powiadamia rodziców/ opiekunów prawnych o wypadku i wzywa ich do szkoły;
  • rozmawia z uczniem (w obecności rodzica/opiekuna prawnego lub wychowawcy/pedagoga/psychologa szkolnego) i sporządza protokół;
  • rozmawia ze świadkami wypadku i sporządza protokoły; jeżeli świadkami są uczniowie, rozmowa odbywa się w obecności wychowawcy lub pedagoga/psychologa szkolnego, a protokół odczytuje się w obecności ucznia – świadka – i jego rodziców/ opiekunów prawnych;
  • sporządza szkic lub fotografię miejsca wypadku;
  • uzyskuje pisemne oświadczenie nauczyciela, pod opieką którego uczeń przebywał w czasie, gdy zdarzył się wypadek;
  • uzyskuje opinię lekarską z opisem doznanych obrażeń i określeniem rodzaju wypadku;
  • protokół powypadkowy sporządza się w terminie 21 dni od dnia zakończenia postępowania powypadkowego i niezwłocznie doręcza osobom uprawnionym do zaznajomienia się z materiałami tego postępowania.

Przekroczenie 21-dniowego terminu może nastąpić w przypadku, gdy wystąpią uzasadnione przeszkody lub trudności uniemożliwiające sporządzenie protokołu w wyznaczonym terminie. W sprawach spornych rozstrzygające jest stanowisko przewodniczącego zespołu. Członek zespołu, który nie zgadza się ze stanowiskiem przewodniczącego, może zgłosić zdanie odrębne, które odnotowuje się w protokole powypadkowym. Jeżeli do treści protokołu powypadkowego nie zostały zgłoszone zastrzeżenia rodziców/opiekunów prawnych ucznia poszkodowanego, postępowanie powypadkowe uznaje się za zakończone. Protokół powypadkowy sporządza się w trzech egzemplarzach dla: poszkodowanego, szkoły, która przechowuje go w dokumentacji powypadkowej wypadku ucznia, oraz organu prowadzącego lub kuratora oświaty (na żądanie). Z treścią protokołu powypadkowego i innymi materiałami postępowania powypadkowego zaznajamia się poszkodowanego małoletniego i jego rodziców/opiekunów prawnych lub poszkodowanego pełnoletniego. Jeżeli poszkodowany pełnoletni zmarł lub nie pozwala mu na to stan zdrowia, z materiałami postępowania powypadkowego zaznajamia się jego rodziców/ opiekunów prawnych. Protokół powypadkowy doręcza się osobom uprawnionym do zaznajomienia się z materiałami postępowania powypadkowego.

  1. Składanie zastrzeżeń do protokołu powypadkowego

W ciągu 7 dni od dnia doręczenia protokołu powypadkowego osoby, którym go doręczono, mogą zgłosić zastrzeżenia do ustaleń protokołu (są o tym informowane podczas jego odbierania). Zastrzeżenia składa się przewodniczącemu zespołu ustnie lub na piśmie, a przewodniczący wpisuje je do protokołu. Zastrzeżenia mogą dotyczyć w szczególności: niewykorzystania wszystkich środków dowodowych niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego, sprzeczności istotnych ustaleń protokołu z zebranym materiałem dowodowym. Zastrzeżenia rozpatruje organ prowadzący szkołę. Po rozpatrzeniu zastrzeżeń organ prowadzący szkołę może: zlecić dotychczasowemu zespołowi powypadkowemu wyjaśnienie ustaleń protokołu lub przeprowadzenie określonych czynności dowodowych, powołać nowy zespół celem ponownego przeprowadzenia postępowania powypadkowego.

Jak wygląda protokół powypadkowy ucznia w szkole? Jaki jest termin na przygotowanie protokołu powypadkowego po wypadku ucznia?

Wzór protokołu powypadkowego został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia MENiS z dnia 31 grudnia 2002 r.
Na sporządzenie protokołu powypadkowego zespół ma 21 dni. Osoby uprawnione mogą zaakceptować protokołu lub wnieść swoje uwagi.

Jakie dokumenty związane z wypadkiem ucznia w szkole musi prowadzić dyrektor?

Po zakończeniu czynności związanych z postępowaniem powypadkowym dyrektor jest obowiązany wpisać tenże wypadek w rejestrze wypadków, a dodatkowo podjąć działania prewencyjne, które zapobiegną w przyszłości podobnym zdarzeniom. Okoliczności oraz przyczyny wypadku powinny być przedstawione osobom pracującym w szkole, a także omówione z uczniami.

Gdy wypadek powoduje uczeń
Za bezpieczeństwo uczniów na terenie szkoły odpowiada dyrektor, choć ustalenie osoby odpowiedzialnej za szkody może nastręczać pewnych trudności. Osoby pracujące z dziećmi muszą sięgnąć do przepisów Kodeksu cywilnego. Ogólną zasadę odpowiedzialności odszkodowawczej formułuje art. 415 kc, według którego: kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Za szkodę odpowie zatem osoba, która swoim zachowaniem, spowodowała jakiś uszczerbek w dobrach kogoś innego.

Kodeks odpowiedzialność uzależnia również od winy, tę przypisuje się w sytuacjach, gdy zachowanie sprawcy było niezgodne z przepisami lub zasadami współżycia społecznego. Dziecko, które nie ukończyło trzynastego roku życia nie ponosi odpowiedzialności za swoje czyny. Poszkodowany może jednak dochodzić naprawienia szkody od osoby, która miała obowiązek opiekować się małym sprawcą (art. 427 kc), jeżeli w jakiś sposób zaniedbał swoich obowiązków (można mu przypisać winę).

Obowiązek opieki może wynikać zarówno z ustawy, jak i umowy, co oznacza, że za winę w nadzorze może odpowiadać tak rodzic, niania, jak i nauczyciel, który miał obowiązek opiekować się dzieckiem. Jeżeli do wypadku dojdzie na lekcji, będzie on musiał udowodnić, że dopilnował uczniów. Po ukończeniu 13. życia dziecko odpowiada za wyrządzoną przez siebie szkodę  na zasadach ogólnych.

Odszkodowanie z tytułu wypadku ucznia

Standardowo rodzice mogą starać się również o jednorazowe odszkodowanie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Aby dodatkowo zabezpieczyć finansowo  konsekwencje nieszczęśliwego wypadku, rodzice mogą sami doubezpieczyć dziecko od następstw takiego zdarzenia.  Bardzo często takie grupowe ubezpieczenia są na początku roku szkolnego wynikiem propozycji szkoły dotyczącej  możliwości wykupienia takiej  grupowej polisy.  Nie ma jednak przepisu, który nakazywałby rodzicom ubezpieczenie dziecka w wieku szkolnym od następstw nieszczęśliwych wypadków. Nie ma również przepisów, które zobowiązywałyby dyrektora do zawarcie umowy ubezpieczenia na rzecz uczniów.

W razie wypadku w szkole rodzice dziecka mogą ubiegać się o odszkodowanie:

  • z polisy NNW grupowego lub/i indywidualnego (art. 4 ust. 9, art. 16 i 17 ustawy z 11 września 2015 r.),
  • z polisy OC szkoły (załącznik do ustawy z 11 września 2015 r., Dział II, pkt 13),
  • z ZUS (art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach).

PROCEDURA WYPADKU – procedura oraz komplet dokumentów

Poniżej przygotowaliśmy dla Państwa komplet niezbędnych dokumentów do poprowadzenia postępowania powypadkowego. Procedura opisuje krok po kroku, decyzję i działania, które należy podjąć. Załączone są również formularze i wzory:

  • Zawiadomienie .o wypadku śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym w . lub w czasie zajęć organizowanych przez szkołę poza obiektami należącymi do tych jednostek
  • Zarządzenie Dyrektora w sprawie powołania Zespołu powypadkowego
  • Protokół przesłuchania poszkodowanego/świadka
  • Wzór protokołu powypadkowego ucznia / uczennicy w szkole
  • Polecenie powypadkowe
POBIERZ WZÓR PROCEDURY WYPADKOWEJ UCZNIA

Jakie przepisy regulują postępowanie w przypadku wypadku ucznia?

Podstawa prawna:

  1. Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2020 r. poz. 1327);
  2. Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r.- Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 i 1378);
  3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1166 i 1386)

Źródła pomocnicze:

  1. Poradnik – Bezpieczna szkoła. Zagrożenia i zalecane działania profilaktyczne w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i cyfrowego uczniów. Wydanie: Ministerstwo Edukacji Narodowej, Warszawa 2020. Dostępny na stronie: https://www.gov.pl/web/edukacja

Szczegółowe informacje dotyczące wypadków uczniów w pracy można znaleźć w Rozporządzeniu Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r.

Potrzebujesz wsparcia w postepowaniu powypadkowym

Jeżeli potrzebujesz wsparcia w postepowaniu powypadkowym, nasz specjalista d.s. bhp może poprowadzić zespół powypadkowy i sporządzić kompletną dokumentację. Zapraszamy do kontaktu: biuro@bhp-szkolenia.info tel. +48 690 66 88 16

Przegląd i kontrola placu zabaw krok po kroku

Przegląd i kontrola placu zabaw krok po kroku

Zgodnie z obowiązującymi przepisami (normą PN-EN 1176) place zabaw, ale też siłownie zewnętrzne, czy skate parki powinny przechodzić regularne przeglądy, aby sprawdzić ich poziom bezpieczeństwa i wykryć ewentualne usterki czy zniszczenia. Place zabaw wymagają przeprowadzenia trzech rodzajów kontroli:

    1. regularna kontrola przez oględziny,
    2. kontrola funkcjonalna,
    3. kontrola coroczna główna.

Poniżej możecie zobaczyć, jak przedstawia się harmonogram przeglądów placów zabaw i na co należy zwrócić uwagę podczas przeprowadzania poszczególnych kontroli.

ogledziny-placow-zabaw

Jeśli plac zabaw jest intensywnie użytkowany lub narażony na akty wandalizmu zaleca się, aby urządzenia sprawdzać codziennie, w innych przypadkach wystarczy to zrobić raz na kilka dni, ale minimum raz na tydzień. Regularne oględziny placu zabaw mają na celu wykrycie widocznych zagrożeń powstałych na przykład w wyniku niekorzystnych warunków pogodowych, aktu wandalizmu czy zużycia sprzętu. Przeprowadzając takie co kilkudniowe oględziny warto zwrócić uwagę między innymi na:

      • czystość i stan nawierzchni placu zabaw (na przykład czy nie ma widocznych pęknięć na nawierzchni czy rozrzuconych potłuczonych butelek),
      • stan i kompletność urządzeń na placu zabaw (czy urządzeniom nie brakuje elementów, czy nie posiadają ostrych krawędzi lub czy nie są nadmiernie zużyte stanowiąc wyraźne zagrożenie dla użytkowników placu zabaw).

Raporty z kontroli warto sporządzać na przygotowanym wcześniej formularzu w formie listy głównych kryteriów, które zawsze należy sprawdzić w trakcie okresowych oględzin.

inspekcja-kontrola-funkcjonalna-plac-zabaw

Kontrola funkcjonalna jest już bardziej drobiazgowym i szczegółowym przeglądem stanu placu zabaw niż regularne oględziny. Kontrola ma na celu sprawdzenie przede wszystkim funkcjonalności i stabilności urządzeń, w tym poziomu ich zużycia. Mogą w tym pomóc na przykład producenci zamontowanych urządzeń, którzy będą wiedzieli na co zwracać szczególną uwagę.

roczna-kontrola-przeglad-placow-zabaw

Przedmiotem corocznej kontroli jest ogólny poziom bezpieczeństwa urządzeń, stan fundamentów i nawierzchni placu zabaw. W trakcie kontroli należy między innymi ocenić wpływ warunków atmosferycznych oraz przeprowadzonych napraw na stan bezpieczeństwa urządzeń, a także sprawdzić, czy nie ma żadnych śladów korozji lub rozkładu. Właściwa ocena stanu placu zabaw może wymagać odkopania fragmentu fundamentów, celem ich oceny lub wymontowania części wyposażenia, które zagraża bezpieczeństwu.

Sumienne przestrzeganie harmonogramu kontroli placów zabaw pozwala nam ograniczyć ryzyko ewentualnych wypadków i zapewnia bezpieczeństwo bawiących się dzieci.

Zaleca się, aby wszystkie przeglądy były udokumentowane i przeprowadzane przez osoby kompetentne, które posiadają wiedzę z zakresu aktualnych wymogów normy PN-EN 1176. Odpowiednie kwalifikacje są szczególnie istotne przy dokonywaniu corocznej kontroli głównej.

Przegląd i kontrola placu zabaw krok po kroku

Zmiany w Normie dla placów zabaw – kto może wykonywać kontrole roczne placów zabaw?

Informujemy o istotnej zmianie z punktu widzenia właścicieli placów zabaw, która wynika z aktualizacji Normy PN-EN 1176-7:2020-09:

Coroczna kontrola główna (…) powinna być przeprowadzana przez osobę niezależną, tj. osobę kompetentną, która nie była bezpośrednio zaangażowana w montaż i nie jest odpowiedzialna za ewentualne prace naprawcze lub wydatki na plac zabaw.

W przypadku zarządców dużej ilości obiektów może to wymuszać zmianę podejścia do organizacji przeglądów okresowych.

Do tej pory wykonywanie kontroli corocznych często zlecano tej samej firmie, która wykonywała inne, częstsze przeglądy, a także naprawy i konserwację.

Drugim często stosowanym rozwiązaniem było powierzanie zadania wykonania kontroli corocznej osobie zatrudnionej przez daną instytucję, która równocześnie miała za zadanie nadzorowanie firmy wykonującej częstsze przeglądy oraz naprawy i konserwację.

Trzecim rozwiązaniem, które było standardowo stosowane, było zlecanie przeglądu rocznego firmie, która montowała plac zabaw. Firma ta przy okazji wykonania przeglądu od razu wykonywała konieczne naprawy i czynności konserwacyjne. Taki warunek często jest do tej pory wpisywany do warunków gwarancyjnych.

Mimo że wszystkie trzy powyżej opisane rozwiązania były do tej pory powszechnie stosowane, obecnie nie powinny mieć miejsca.

W normie postawiono na dużą niezależność inspektora wykonującego kontrolę coroczną, podkreślając równocześnie konieczność znajomości przez niego Normy PN-EN 1176.

Bezpłatne porady prawne – prawo pracy

PORADY BHP I PPOŻ

Zachęcamy wszystkich do skorzystania z możliwości uzyskania bezpłatnej porady prawnej w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP). Na państwa telefony czekamy w każdy wtorki w godzinach od 18:00 do 20:00. Poradę można również uzyskać drogą elektroniczną pod adresem biuro@bhp-szkolenia.info

Wszystkim Państwu zapewniamy całkowitą anonimowość i dyskrecję.

KOMUNIKAT

W związku z dużym zainteresowaniem udzielanymi przez nas poradami uprzejmie informuję, iż:

  1. udzielane przez nas porady obejmują jedynie kwestie bezpośrednio związane z bezpieczeństwem i higieną pracy. Zapytania dotyczące np.: urlopów wypoczynkowych, macierzyńskich, wynagrodzeń i świadczeń pozapłacowych, nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy o ile nie są związane z bezpieczeństwem i higieną pracy będą pozostawiane bez odpowiedzi.
  2. Porady w pełnym zakresie prawa pracy udzielają dyżurujące Okręgowe Inspektoraty Pracy ( pkniżej wymienione dla woj. mazowieckiego i łódzkiego ). Informacje nt. terminów i adresów poszczególnych oddziałów OIP są dostępne na stronie internetowej OIP: http://www.bip.pip.gov.pl/pl/bip/porady_wszystkie 
  3. porady udzielane są telefonicznie oraz mailowo w wyżej wyznaczonych dniach i godzinach;
  4. informacje powzięte w ramach udzielanych porad, tak jak w przypadku pozostałej działalności, są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa i nie są wykorzystywane bez wyraźnej wiedzy i zgody osób i podmiotów, których dotyczą.

WOJEWÓDZTWO MAZOWIECKIE 

 

 

Okręgowy Inspektorat Pracy w Warszawie

Porady telefoniczne:
Od poniedziałku do piątku w godz. 8.00 – 16.00

infolinia dla całego województwa:

z telefonów komórkowych (22)-211-80-50

z telefonów stacjonarnych 801 002 900

Koszty naliczane są od momentu połączenia z infolinią (tj. również za czas oczekiwania).

Porady osobiste:

poniedziałek w godz. 8.00 – 16.30

wtorek, czwartek, piątek w godz. 8.00 – 15.00

środa w godz. 8.00 – 16.00

ul. Płocka 11/13
01231 Warszawa
parter, pokoje 6, 7, 8 

Okręgowy Inspektorat Pracy w Warszawie

Oddział w Ciechanowie

Od poniedziałku do piątku w godz. 8.00 – 15.00

osobiście:

ul. Ściegiennego 9
06-400 Ciechanów

Okręgowy Inspektorat Pracy w Warszawie

Oddział w Ostrołęce

Od poniedziałku do piątku w godz. 8.00 – 15.00

osobiście:

ul. Kuklińskiego 3
07-410 Ostrołęka

Okręgowy Inspektorat Pracy w Warszawie

Oddział w Płocku

poniedziałek, środa, piątek w godz. 8.00 – 13.00;
wtorek, czwartek w godz.11:00 – 16:00

osobiście:

ul. 1-go Maja 7a
09-402 Płock
pokój nr 301

Okręgowy Inspektorat Pracy w Warszawie

Oddział w Radomiu

Od poniedziałku do piątku w godz. 8.00 – 15.00

osobiście:

ul. B. Prażmowskiego 15
26-600 Radom
pokój nr 62

Okręgowy Inspektorat Pracy w Warszawie

Oddział w Siedlcach

poniedziałek, środa w godz. 8.00 – 13.00;
wtorek, czwartek, piątek w godz. 11:00 – 16:00

osobiście:

ul. Brzeska 97
08-110 Siedlce
pokój nr 14

 

 

Dodatkowe informacje na stronie www OIP Warszawa: https://www.warszawa.pip.gov.pl/

WOJEWÓDZTWO فÓDZKIE 

Okręgowy Inspektorat Pracy w Łodzi

Telefoniczne porady prawne w OIP ŁÓDŹ i Oddziałach:

TELEFONICZNIE DLA OKRĘGOWEGO INSPEKTORATU PRACY ORAZ Oddziałów
Dla połączeń stacjonarnych
koszt 36 gr/min brutto
801 002 888
Dla 
połączeń komórkowych koszt wg stawki operatora
42 299 10 88
dla wszystkich połączeń w godzinach: 11:00 – 15:00

Osobiste porady prawne:

Okręgowy Inspektorat Pracy w Łodzi

poniedziałek, środa, piątek – od 8.30 – 16.00
wtorek, czwartek – od 8.30 – 17.00

osobiście:

Al. Kościuszki 123
90-441Łódź
pokój nr 2

Okręgowy Inspektorat Pracy w Łodzi

Oddział w Piotrkowie Trybunalskim

osobiście od poniedziałku do piątku – w godz. 8.30 – 16.00

adres:

ul. 3-go Maja 4
97-300 Piotrków Tryb.
pokój nr 37

Okręgowy Inspektorat Pracy w Łodzi

Oddział w Sieradzu

osobiście – poniedziałek, środa, czwartek, piątek  w godz. 8.30 – 12.00 i 12.30 – 15.30

adres:

ul. Polskiej Organizacji Wojskowej 64
98-200 Sieradz
pokój nr 103

Okręgowy Inspektorat Pracy w Łodzi

Oddział w Skierniewicach

osobiście – od poniedziałku do piątku – w godz. 8.30 – 16.00

adres:

ul. Reymonta 23
96-100 Skierniewice
pokój nr 408

Okręgowy Inspektorat Pracy w Łodzi

Oddział w Kutnie

osobiście –  od poniedziałku do piątku – w godz. 8.30 – 16.00

adres:

ul. Grunwaldzka 5
99-300 Kutno


Dodatkowe informacje na stronie www OIP فódź: https://www.lodz.pip.gov.pl/

Nadzór – usługi BHP mazowieckie – szkolenia bhp i ppoż

Nadzór BHP

Skuteczny nadzór BHP to w wielu zakładach pracy kluczowa sprawa uzależniająca stan bezpieczeństwa i higieny pracy w przedsiębiorstwie. Zazwyczaj nie wystarcza zapewnić pracownkom środki ochrony zbiorowej praz środki ochrony indywidualnej, gdyż wielu z nich z różnych przyczyn nie skorzysta z przewidzianych przez pracodawcę środków ograniczenia ryzyka wystąpienia wypadków. Dlatego tak szalenie istotny jest skutczny nadzór BHP, powstaje jednak pytanie w jaki sposób dopełnić tego obowiązku. Jednym z najbardziej skutecznych kierunków działania jest właściwe działanie służby BHP. Jeśli jesteś przedsiębiorcą który obawia się, iż nie spełnia waruków bhp bądź właściwego nadzoru BHP nad pracownikami proponujemy skuteczne rozwiązanie jako zewnętrzna służba BHP. Zapraszamy do kontaktu, już we wstępnej rozmowie telefonicznej będziemy mogli dopasować najwłaściwsze rozwiązanie dla Ciebie, nie tylko w kwestii usług BHP i PPOŻ ale również w kwestiach budżetu. Prowadzimy nadzór już od 200 zł brutto miesięcznie.

NADZÓR BHP i PPOŻ dla miejscowości:

bhp Błonie, bhp Grodzisk Mazowiecki, bhp Warszawa, bhp Brwinów, bhp Jaktorów, bhp Żyrardów, bhp Ożarów Mazowiecki, bhp Nadarzyn, bhp Piastów, bhp Tarczyn, bhp Ursus, bhp Piaseczno, bhp Piastów, bhp Leszno, bhp Raszyn, bhp Janki, bhp Michałowice, bhp Sochaczew, bhp Milanówek, bhp Pruszków, bhp Mszczonów, bhp Radziejowice