Zaznacz stronę
Służba BHP w zakładzie pracy – zadania, przepisy i obowiązki

Służba BHP w zakładzie pracy – zadania, przepisy i obowiązki


Warning: file_exists(): open_basedir restriction in effect. File(/home/bhpinfo/domains/bhp-szkolenia.info/public_html/wp-content/uploads/et_temp/180492140_4225775604109870_4777970328885629999_n-54326_60x60.jpg) is not within the allowed path(s): (/home/klient.dhosting.pl/jhirsz/bhp-szkolenia.info/:/home/klient.dhosting.pl/jhirsz/.tmp/:/demonek/www/public/bledy.demonek.com/:/usr/local/lsws/share/autoindex:/usr/local/php/:/dev/urandom:/opt/alt/php83/usr/share/pear/:/opt/alt/php83/usr/share/php:/opt/alt/php83/) in /home/klient.dhosting.pl/jhirsz/bhp-szkolenia.info/public_html/wp-content/themes/Divi/epanel/custom_functions.php on line 1540

Warning: Undefined array key "extension" in /home/klient.dhosting.pl/jhirsz/bhp-szkolenia.info/public_html/wp-content/themes/Divi/epanel/custom_functions.php on line 1471

Skontaktuj się z nami poprzez formularz na stronie Kontakt lub zadzwoń, aby otrzymać indywidualnie dopasowaną ofertę obsługi BHP dla Twojej firmy!
Zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy to jeden z fundamentalnych obowiązków każdego pracodawcy, wynikający bezpośrednio z art. 207 Kodeksu pracy. Aby wspierać kadrę zarządzającą w realizacji tych powinności, ustawodawca przewidział funkcjonowanie
służby bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP).

Wielu pracodawców postrzega służbę BHP jedynie jako organ kontrolny, tymczasem jej rola ma przede wszystkim charakter doradczo-kontrolny. Co istotne – jak regularnie przypomina Państwowa Inspekcja Pracy (PIP) w swoich poradnikach i materiałach edukacyjnych dotyczących służby BHP – powołanie behapowca nie zdejmuje z pracodawcy osobistej odpowiedzialności za stan bezpieczeństwa w zakładzie. Decyzje strategiczne i finansowe zawsze leżą po stronie zarządu, a zadaniem służby BHP jest rzetelne doradztwo, identyfikacja zagrożeń oraz monitorowanie przestrzegania procedur.

Sprawdź, kiedy przepisy nakazują utworzenie dedykowanej komórki BHP, jak legalnie zorganizować te zadania w mniejszej firmie oraz jak wygląda pełny katalog 22 obowiązków służby BHP.

Kiedy pracodawca musi utworzyć służbę BHP? Limity zatrudnienia

Kluczowym kryterium decydującym o formie realizacji zadań BHP jest liczba zatrudnionych pracowników w przeliczeniu na etaty (zgodnie z art. 237¹¹ Kodeksu pracy oraz Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy):

Liczba pracowników Sposób organizacji służby BHP w zakładzie
Powyżej 100 pracowników Obowiązek utworzenia służby BHP. W zależności od liczby zatrudnionych i poziomu zagrożeń tworzy się komórkę jedno- lub wieloosobową albo zatrudnia pracownika służby BHP w odpowiednim wymiarze czasu pracy (powyżej 600 pracowników: min. 1 pracownik pełnoetatowy na każdych 600 pracowników).
Do 100 pracowników Pracodawca nie ma obowiązku tworzenia wyodrębnionej komórki. Może powierzyć wykonywanie zadań pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy (posiadającemu odpowiednie kwalifikacje) albo skorzystać ze specjalisty spoza zakładu pracy (outsourcing BHP).
Do 50 pracowników Pracodawca może wykonywać zadania służby BHP samodzielnie, pod warunkiem że firma jest zakwalifikowana do grupy działalności o kategorii ryzyka nie wyższej niż trzecia w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz pracodawca ukończył odpowiednie szkolenie.
Do 10 pracowników Pracodawca może samodzielnie pełnić zadania służby BHP bez względu na kategorię ryzyka, pod warunkiem ukończenia dedykowanego szkolenia dla pracodawców wykonujących zadania służby BHP.

Dla większości małych i średnich przedsiębiorstw zatrudniających do 100 osób optymalnym, najbardziej ekonomicznym i bezpiecznym rozwiązaniem jest zewnętrzna obsługa BHP. Daje ona gwarancję pełnej zgodności z przepisami bez konieczności tworzenia kosztownego etatu wewnątrz organizacji.

Kto może pełnić zadania służby BHP? Kwalifikacje i wymagania

Stanowiska w służbie BHP są ściśle zhierarchizowane w § 4 rozporządzenia. W zależności od wykształcenia kierunkowego oraz udokumentowanego stażu pracy wyróżnia się:

  1. Inspektor ds. BHP – wymaga zawodu technika bezpieczeństwa i higieny pracy.
  2. Starszy inspektor ds. BHP – wymaga tytułu technika BHP i co najmniej 3 lat stażu w służbie BHP lub wyższego wykształcenia o kierunku/specjalności BHP (bądź studiów podyplomowych w zakresie BHP).
  3. Specjalista ds. BHP – wymaga wyższego wykształcenia o kierunku/specjalności BHP lub studiów podyplomowych w zakresie BHP oraz co najmniej 1 roku stażu pracy w służbie BHP.
  4. Starszy specjalista ds. BHP – wykształcenie wyższe lub podyplomowe w dziedzinie BHP oraz minimum 3 lata stażu pracy w służbie BHP.
  5. Główny specjalista ds. BHP – wykształcenie wyższe lub podyplomowe w dziedzinie BHP oraz co najmniej 5 lat udokumentowanego stażu pracy w służbie BHP.

W przypadku powierzenia zadań specjalistom zewnętrznym (tzw. outsourcing), wykonująca je osoba musi spełniać co najmniej wymagania kwalifikacyjne przewidziane dla specjalisty ds. BHP lub legitymować się minimum 5-letnim stażem pracy na stanowisku inspektora pracy w Państwowej Inspekcji Pracy.

Każdy pracownik służby BHP ma także prawny obowiązek regularnego aktualizowania wiedzy – szkolenia BHP okresowe dla pracowników służby BHP odbywają się nie rzadziej niż raz na 5 lat.

22 zadania służby BHP – pełny wykaz obowiązków według rozporządzenia

Zakres działania służby BHP został precyzyjnie określony w § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. Jest to katalog zamknięty, obejmujący dokładnie 22 zadania:

  1. Przeprowadzanie bieżących i okresowych kontroli warunków pracy oraz stanu przestrzegania przepisów i zasad BHP na terenie zakładu pracy (ze szczególnym uwzględnieniem stanowisk pracy kobiet w ciąży, młodocianych, osób z niepełnosprawnościami oraz pracowników wykonujących pracę w porze nocnej i zmianowej).
  2. Bieżące informowanie pracodawcy o stwierdzonych zagrożeniach zawodowych wraz z przedstawianiem wniosków zmierzających do ich niezwłocznego usunięcia.
  3. Sporządzanie i przedstawianie pracodawcy okresowych analiz stanu bezpieczeństwa i higieny pracy (co najmniej raz w roku), zawierających propozycje konkretnych działań techniczno-organizacyjnych zapobiegających wypadkom.
  4. Udział w opracowywaniu planów modernizacji i rozwoju zakładu pracy pod kątem uwzględniania rozwiązań poprawiających stan BHP.
  5. Udział w ocenie założeń i dokumentacji technicznej dotyczącej modernizacji obiektów, linii produkcyjnych lub nowych inwestycji pod względem wymagań ergonomii i bezpieczeństwa.
  6. Udział w odbiorach technicznych i przekazywaniu do eksploatacji nowo wznoszonych lub modernizowanych obiektów budowlanych, hal magazynowych, maszyn oraz urządzeń produkcyjnych.
  7. Zgłaszanie wniosków dotyczących optymalizacji wymagań BHP w technologiach i procesach produkcyjnych stosowanych w przedsiębiorstwie.
  8. Przedstawianie pracodawcy wniosków w zakresie spełniania wymogów ergonomii na poszczególnych stanowiskach pracy (zarówno produkcyjnych, jak i biurowych).
  9. Udział w opracowywaniu wewnętrznych przepisów, regulaminów pracy, procedur, instrukcji ogólnych oraz zakładowych układów zbiorowych w obszarze BHP.
  10. Opiniowanie szczegółowych stanowiskowych instrukcji BHP, opracowywanych dla poszczególnych procesów, maszyn i narzędzi.
  11. Udział w ustalaniu okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy (praca w zespole powypadkowym, sporządzanie protokołów powypadkowych i kart wypadku) oraz badaniu zachorowań na choroby zawodowe, połączony z przygotowywaniem wniosków profilaktycznych.
  12. Prowadzenie rejestrów wypadków przy pracy, chorób zawodowych i podejrzeń o takie choroby, a także archiwizowanie dokumentacji powypadkowej oraz wyników badań środowiskowych.
  13. Bieżące doradztwo w zakresie stosowania przepisów oraz praktycznych zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.
  14. Udział w identyfikacji zagrożeń i sporządzaniu dokumentacji, jaką jest ocena ryzyka zawodowego na wszystkich stanowiskach w przedsiębiorstwie oraz jej okresowa aktualizacja.
  15. Współpraca z kierownictwem i działem HR w planowaniu i organizacji procesu kształcenia – w tym organizowanie wstępnych i okresowych szkoleń BHP oraz dbanie o prawidłowy instruktaż stanowiskowy i adaptację nowych pracowników.
  16. Współpraca z upoważnionymi laboratoriami badawczymi wykonującymi pomiary środowiska pracy (badania hałasu, oświetlenia, zapylenia czy czynników chemicznych).
  17. Współdziałanie z lekarzem medycyny pracy sprawującym profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami (m.in. przy wystawianiu skierowań i doborze zakresu badań profilaktycznych).
  18. Doradztwo przy doborze środków ochrony indywidualnej (odzież robocza, obuwie ochronne, kaski, okulary, środki ochrony słuchu) oraz środków ochrony zbiorowej.
  19. Współdziałanie ze społeczną inspekcją pracy (SIP) oraz organizacjami związkowymi działającymi w zakładzie pracy w inicjatywach poprawiających warunki pracy.
  20. Uczestnictwo w konsultacjach BHP oraz bezpośredni udział w posiedzeniach komisji bezpieczeństwa i higieny pracy (obowiązkowej w zakładach zatrudniających powyżej 50 pracowników).
  21. Inicjowanie i promowanie kultury bezpieczeństwa w zakładzie poprzez akcje informacyjne, plakaty, konkursy czy pogadanki tematyczne.
  22. Współpraca z zewnętrznymi organami kontroli i nadzoru nad warunkami pracy – przede wszystkim z Państwową Inspekcją Pracy (PIP) oraz Państwową Inspekcją Sanitarną (Sanepid).

Uprawnienia służby BHP – czym dysponuje behapowiec?

inzynieria-bhp-kontrolaDo skutecznej realizacji powyższych 22 zadań rozporządzenie wyposażyło służbę BHP w 8 konkretnych uprawnień (§ 3 rozporządzenia). Wśród nich na szczególną uwagę zasługują uprawnienia o charakterze natychmiastowym:

  • Prawo do natychmiastowego wstrzymania pracy maszyny lub innego urządzenia technicznego w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia pracownika.

  • Prawo do odsunięcia od pracy pracownika zatrudnionego przy pracy wzbronionej.

  • Prawo do odsunięcia od pracy pracownika, który swoim zachowaniem lub stanem stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia własnego bądź innych osób (np. pod wpływem alkoholu lub rażąco naruszającego zasady asekuracji).

Pozostałe uprawnienia obejmują m.in. prawo do przeprowadzania niezapowiedzianych kontroli na każdym stanowisku pracy, występowanie do kadry kierowniczej z zaleceniami usunięcia uchybień oraz wnioskowanie do pracodawcy o nagrodzenie wzorowych pracowników lub nałożenie kar porządkowych na osoby łamiące przepisy.

Czego służba BHP nie może robić?

Warto pamiętać o brzmieniu § 2 ust. 2 rozporządzenia: służba BHP nie może być obciążana zadaniami innymi niż te wymienione w katalogu 22 zadań. Pracodawca nie ma prawa delegować na pracownika służby BHP zadań kadrowych, rozliczania czasu pracy czy logistyki magazynowej.

Uwaga praktyczna: O ile zadania z zakresu ochrony przeciwpożarowej (PPOŻ) formalnie reguluje odrębna ustawa o ochronie przeciwpożarowej, o tyle w praktyce zewnętrzna obsługa realizowana przez wykwalifikowanych inżynierów i inspektorów często kompleksowo łączy nadzór BHP z audytami PPOŻ na mocy odrębnych zapisów umownych.

Pod okiem Państwowej Inspekcji Pracy – na co zwracają uwagę inspektorzy?

Podczas rutynowej lub powypadkowej wizyty inspektora PIP, służba BHP jest pierwszą linią weryfikacji compliance w firmie. Zgodnie z oficjalnymi wytycznymi Państwowej Inspekcji Pracy, inspektorzy weryfikują m.in.:

  • Czy forma pełnienia służby BHP odpowiada progom zatrudnienia określonym w Kodeksie pracy.

  • Czy osoby realizujące te zadania (zarówno wewnętrzne, jak i z ramienia firmy zewnętrznej) posiadają wymagane kwalifikacje i aktualne zaświadczenia ze szkoleń.

  • Czy prowadzona jest rzetelna i aktualna ocena ryzyka zawodowego zapoznana z pracownikami.

  • Czy sporządzane są coroczne, wnikliwe analizy stanu BHP (§ 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia) – ich brak jest jednym z najczęściej wykrywanych uchybień formalnych.

  • Czy wypadki przy pracy są rejestrowane i badane w terminach ustawowych (sporządzenie protokołu powypadkowego w ciągu 14 dni).

Brak prawidłowo zorganizowanej służby BHP lub braki w dokumentacji skutkują mandatami karnymi, a w skrajnych przypadkach nakazami wstrzymania prac lub procesów technologicznych.

Postaw na spokój i bezpieczeństwo – kompleksowa obsługa BHP z firmą Protecta

Samodzielne śledzenie zmieniających się przepisów prawa pracy, norm technicznych i standardów bezpieczeństwa wymaga ogromnych nakładów czasu. W Protecta zdejmujemy ten ciężar z barków pracodawców i osób kierujących pracownikami.

Świadczymy kompleksowe usługi w ramach stałego outsourcingu oraz doraźnych zleceń:

  • Przejęcie pełnych zadań służby BHP zgodnie z rozporządzeniem – zapewniamy bieżący nadzór nad warunkami pracy.

  • Profesjonalny, niezależny audyt BHP weryfikujący stan prawny i faktyczny w Twoim zakładzie przed kontrolą PIP lub Sanepidu.

  • Sporządzanie i aktualizacja pełnej dokumentacji: ocena ryzyka zawodowego, instrukcje stanowiskowe, plany poprawy warunków pracy.

  • Prowadzenie postępowań powypadkowych od A do Z wraz z kompletną dokumentacją dla ZUS i PIP.

  • Nowoczesne i angażujące szkolenia BHP wstępne i okresowe dla wszystkich grup zawodowych.

    Zadbaj o bezpieczeństwo swojej załogi i zabezpiecz swój biznes przed sankcjami finansowymi.

🌐 Strona WWW: bhp-szkolenia.info 📧 E-mail: biuro@bhp-szkolenia.info 📞 Telefon: 690 66 88 16

Służba BHP w zakładzie pracy – zadania, przepisy i obowiązki

Outsourcing BHP w firmie. -zalety, przepisy prawne. Jak mądrze wybrać firmę zewnętrzną

Outsourcing BHP w firmie – zalety, przepisy prawne.
Podpowiadamy jak mądrze wybrać firmę zewnętrzną do obsługi i nadzoru.

Zapewnienie bezpiecznych warunków pracy to jeden z najważniejszych i najbardziej rygorystycznie egzekwowanych obowiązków każdego pracodawcy. Coraz więcej firm, zamiast tworzyć wewnętrzny dział i zatrudniać specjalistę na etacie, decyduje się na outsourcing BHP. Czy jednak przekazanie nadzoru nad bezpieczeństwem firmie zewnętrznej to zawsze dobry pomysł? W tym artykule, opierając się na aktualnych przepisach Kodeksu pracy, rozkładamy outsourcing BHP na czynniki pierwsze. Omawiamy realne korzyści, ukryte ryzyka oraz podpowiadamy, na co zwrócić uwagę przed podpisaniem umowy, by zyskać rzeczywiste wsparcie, a nie tylko „BHP na papierze”.

Czym dokładnie jest outsourcing BHP?

Outsourcing BHP to nic innego jak kompleksowe powierzenie zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy wyspecjalizowanemu podmiotowi zewnętrznemu.

Zakres obowiązków firmy zewnętrznej niczym nie różni się od tego, czym zajmuje się pracownik etatowy. Obejmuje m.in.:

  • regularne kontrole warunków pracy,
  • tworzenie i aktualizację oceny ryzyka zawodowego,
  • prowadzenie pełnej dokumentacji kadrowej w zakresie BHP,
  • organizację i przeprowadzanie szkoleń (wstępnych i okresowych),
  • sporządzanie dokumentacji powypadkowej,
  • reprezentowanie pracodawcy podczas kontroli Państwowej Inspekcji Pracy (PIP) oraz Sanepidu.

Zasadnicza różnica tkwi w formie współpracy – zadania realizowane są na podstawie elastycznej umowy cywilnoprawnej (B2B), a usługi świadczy nierzadko cały zespół ekspertów, a nie tylko jedna osoba.

Outsourcing BHP a przepisy prawa – perspektywa ekspercka

Zanim zdecydujesz się na firmę zewnętrzną, musisz wiedzieć, na co pozwalają polskie przepisy. Kwestię tę ściśle reguluje Kodeks pracy (art. 237¹¹) oraz akty wykonawcze.

  • Firmy zatrudniające powyżej 100 pracowników: Mają ustawowy obowiązek utworzenia wewnętrznej służby BHP (zatrudnienia pracownika/pracowników na etat).
  • Firmy zatrudniające do 100 pracowników: Mogą powierzyć wykonywanie zadań służby BHP pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy (po odpowiednim przeszkoleniu).
  • Kiedy można wynająć firmę zewnętrzną? Zgodnie z art. 237¹¹ § 2 Kodeksu pracy, pracodawca może powierzyć zadania służby BHP specjalistom spoza zakładu pracy w przypadku braku kompetentnych pracowników w strukturach własnej firmy.

Wymagania, jakie musi spełniać zewnętrzny specjalista, określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy.

Ważne! Pamiętaj, że zgodnie z art. 207 Kodeksu pracy, wynajęcie zewnętrznej firmy BHP nie zwalnia pracodawcy z odpowiedzialności prawno-karnej za stan bezpieczeństwa w zakładzie pracy. Outsourcing ma za zadanie profesjonalnie wspierać pracodawcę w realizacji tego obowiązku.

Realne korzyści z zewnętrznej obsługi BHP

Dlaczego firmy tak chętnie przechodzą na model zewnętrzny?

  1. Przewidywalność kosztów i oszczędności: Odpadają koszty wynagrodzenia etatowego, odprowadzania składek ZUS, urlopów, szkoleń pracowniczych, oprogramowania, literatury fachowej czy utrzymania stanowiska pracy. Firma ponosi stałą, ryczałtową opłatę abonamentową określoną w umowie.
  2. Gwarancja ciągłości obsługi: Urlop, nagłe zwolnienie lekarskie (L4) czy rotacja pracowników nie paraliżują spraw BHP w Twojej firmie. Profesjonalny dostawca zapewnia płynne zastępstwo.
  3. Dostęp do interdyscyplinarnego zespołu: Decydując się na etat, zatrudniasz jednego specjalistę. Wybierając dobrą firmę zewnętrzną, zyskujesz zaplecze merytoryczne wielu ekspertów – od specjalistów ppoż., przez inżynierów ds. bezpieczeństwa maszyn, aż po ergonomistów.
  4. Świeże, niezależne spojrzenie: Etatowy pracownik często wpada w rutynę i przestaje zauważać „utrwalone” nieprawidłowości. Zewnętrzny audytor patrzy na zakład chłodnym, obiektywnym okiem.
  5. Transfer wiedzy rynkowej: Specjaliści obsługujący wiele zakładów w różnych branżach znają nowinki techniczne i sprawdzone „dobrą praktyką” rozwiązania, które mogą przenieść bezpośrednio do Twojego zakładu.

Ryzyka outsourcingu BHP – na co uważać?

Model zewnętrzny nie jest pozbawiony wad, jednak ich źródłem rzadko jest sama forma współpracy, lecz błędy na etapie wyboru dostawcy. Najczęstsze „czerwone flagi” to:

  • Zjawisko „BHP na papierze”: Dokumentacja (teczki, instrukcje, oceny ryzyka) wygląda idealnie podczas kontroli w biurze, ale nikt z firmy zewnętrznej nie weryfikuje faktycznego stanu maszyn i warunków na hali produkcyjnej.
  • Brak fizycznej obecności: Jeśli umowa nie precyzuje harmonogramu wizyt, nadzór może sprowadzać się do sporadycznych odwiedzin „raz na rok”.
  • Brak konkretnych rozwiązań: Historyczne kontrole PIP (z lat 2010-2011) wykazały, że specjaliści zewnętrzni rzadziej niż ci etatowi proponowali konkretne rozwiązania techniczne. Dlatego tak ważne jest, by dostawca po audycie dostarczał jasne raporty z wykazem zaleceń i terminami ich naprawy, a nie tylko stwierdzał błędy.
  • Ciągła rotacja opiekunów: Jeśli na każdym audycie w Twojej firmie zjawia się inna osoba, traci się bezcenną wiedzę o specyfice zakładu.

Etat czy Outsourcing? Krótkie zestawienie

Obszar analizy Etatowy specjalista BHP Outsourcing BHP (Firma zewnętrzna)
Koszty Pełne koszty pracownicze (ZUS, urlopy, biurko) Stała, miesięczna opłata (Faktura B2B)
Obecność w firmie Codzienna Harmonogram wizyt dopasowany do potrzeb
Zastępstwo (L4, urlop) Brak – wymaga trudnej organizacji doraźnej Ciągłość zagwarantowana przez dostawcę
Kompetencje Z reguły ogólna wiedza jednej osoby Zespół zróżnicowanych specjalistów branżowych
Reakcja na wypadek Natychmiastowa (na miejscu) Szybka, zgodna z SLA (czasem reakcji) w umowie

Jak mądrze wybrać firmę do outsourcingu BHP? (check-lista)

Zanim złożysz podpis na umowie abonamentowej, zweryfikuj potencjalnego partnera. Sprawdź, czy dostawca:

  1. Rozpoczyna współpracę od audytu zerowego (przeglądu stanowisk i dokumentacji).
  2. Gwarantuje stałego opiekuna, który dobrze pozna specyfikę Twojego przedsiębiorstwa i pracowników.
  3. Określa jasny zasady wizyt na terenie zakładu.
  4. Dostarcza czytelne raporty pokontrolne po każdej wizycie (ze wskazaniem co jest źle, jak to naprawić i do kiedy).
  5. Gwarantuje wsparcie  przed lub podczas stresujących kontroli Państwowej Inspekcji Pracy (PIP) oraz wsparcie powypadkowe.
  6. Dysponuje szerszym zapleczem (współpracuje bądź sam prowadzi badania natężenia oświetlenia oraz inne badania środowiska pracy zapewnia wsparcie inspektora ochrony przeciwpożarowej, współpracuje z firmami realizującymi przeglądy sprzętu p.poż ).

Profesjonalny Outsourcing BHP z Protecta

W Protecta doskonale rozumiemy, że odpowiedzialność pracodawcy za bezpieczeństwo załogi jest ogromna. Dlatego nasz model stałego nadzoru BHP został zaprojektowany tak, aby całkowicie wyeliminować ryzyko „BHP na papierze”:

  • Audyt otwarcia: Analizujemy stan faktyczny i tworzymy listę priorytetów do poprawy.
  • Indywidualny harmonogram: Częstotliwość wizyt ustalamy na podstawie profilu Twojej działalności i kategorii ryzyka.
  • Dedykowany ekspert: Zyskujesz stałego opiekuna, z którym masz bezpośredni kontakt.
  • Raportowanie i weryfikacja: Nie tylko wskazujemy błędy, ale wspólnie planujemy ich naprawę i weryfikujemy realizację podczas kolejnych wizyt.
  • Wsparcie w sytuacjach kryzysowych: Oferujemy szybką reakcję w przypadku ciężkich wypadków przy pracy i aktywnie reprezentujemy Cię przed organami kontrolnymi (PIP, PIS).

FAQ – Najczęściej zadawane pytania

Czy outsourcing BHP zwalnia mnie z odpowiedzialności karnej? Nie. Zgodnie z art. 207 Kodeksu pracy za stan bezpieczeństwa w zakładzie zawsze odpowiada pracodawca. Rzetelna firma zewnętrzna stanowi jednak „tarczę ochronną”, dostarczając pracodawcy narzędzi i wiedzy do prawidłowego wypełniania tych obowiązków.

Ile kosztuje obsługa BHP przez firmę zewnętrzną? Koszty są zawsze wyceniane indywidualnie. Zależą od liczby zatrudnionych pracowników, specyfiki branży, ilości lokalizacji firmy oraz uzgodnionej częstotliwości wizyt audytowych. Z reguły jest to jednak ułamek kosztów utrzymania pełnego etatu.

Kto może wynająć zewnętrzną firmę BHP? Na podstawie art. 237¹¹ § 2 KP, każdy pracodawca zatrudniający do 100 pracowników, który w swoich strukturach nie posiada osób z odpowiednimi kompetencjami. Firmy powyżej 100 pracowników muszą stworzyć etatową służbę BHP, ale mogą posiłkować się outsourcingiem w ramach usług doradczych, audytowych czy specjalistycznych szkoleń.

Jak szybko można rozpocząć współpracę z Protecta? Działamy sprawnie. Współpracę inicjujemy od audytu wstępnego, który możemy przeprowadzić w ciągu kilku dni. W sytuacjach pilnych (np. poważny wypadek lub zapowiedź kontroli PIP) uruchamiamy wsparcie w trybie priorytetowym.

Skup się na rozwoju swojego biznesu, a bezpieczeństwo powierz ekspertom! Skontaktuj się z nami, aby omówić indywidualny plan opieki BHP dla Twojej firmy.

🌐 Strona WWW: bhp-szkolenia.info 📧 E-mail: biuro@bhp-szkolenia.info 📞 Telefon: 690 66 88 16

Wypadek ucznia w szkole – postępowanie powypadkowe – zasady

Wypadek ucznia w szkole – postępowanie powypadkowe – zasady

Wypadek ucznia / uczennicy najważniejsze zagadnienia i zasady postępowania powypadkowego

Do podstawowych obowiązków dyrektorów szkół a także nauczycieli należy zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków uczniom na terenie szkoły i podczas zajęć (art. 68 ust. 1 pkt 6, art. 98 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo oświatowe, art. 6 i 7 Karty Nauczyciela oraz § 2 rozporządzenia MENiS z 31 grudnia 2002 r.). Dbałość osób odpowiedzialnych za bezpieczeństwo uczniów nie wyklucza zaistnienia wypadku w szkole.

Jak rozumieć wypadek ucznia w szkole?

Tematyka postępowania w sprawie wypadków uczniów uregulowana została z w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31.12.2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach – dalej r.b.s.p. Rozporządzenie w sprawie bhp w szkołach nie posługuje się pojęciem „wypadku ucznia”, ale „wypadku osoby pozostającej pod opieką szkoły i placówki”, jednocześnie nie definiuje ono pojęcia takiego wypadku.

Jednak tematyka wypadków uczniów uregulowana jest nie tylko w r.b.s.p. Zgodnie z § 52 r.b.s.p. w sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy. Stosuje się odpowiednio, a więc z modyfikacjami koniecznymi, aby dostosować przepisy ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy do wypadków osób pozostających pod opieką szkoły lub placówki.

Kwestie postępowania w sprawach wypadków przy pracy reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z 1.07.2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy – dalej u.o.p.w.

W związku z powyższym można przyjąć, że wypadek ucznia to zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w trakcie pozostawania osoby pod opieką szkoły lub placówki.

Zajęcia szkolne to nie tylko lekcje. Są to też zajęcia prowadzone poza szkołą, np. lekcje plenerowe, wyjazdy, wycieczki, zielone szkoły, olimpiady, zawody sportowe itp. Podczas nich pedagodzy lub opiekunowie muszą dbać o bezpieczeństwo uczniów, bo za wypadek podczas takich zajęć odpowiada szkoła i jej pracownicy. Także podczas przerw uczniowie powinni mieć zapewnione bezpieczeństwo. Czas między zajęciami lekcyjnymi organizuje szkoła i wtedy dzieci nie mogą opuszczać jej terenu.

Cały teren szkoły w czasie gdy odbywają się zajęcia, pozostaje pod jej opieką i nadzorem. „Dlatego wymóg należytego nadzoru obciąża placówkę również wobec młodzieży, która nie ma zlecenia zajęć dodatkowych, ale w czasie gdy szkoła jest czynna, ma możność przebywania na szkolnym boisku.” (wyrok SN z 10.09.1971 r., OSNCP 1972, nr 4, poz. 71).

Jak wygląda procedura postępowania w sytuacji wypadku ucznia / uczennicy w szkole?

  1. Udzielenie poszkodowanemu pierwszej pomocy przedmedycznej poszkodowanemu uczniowi

Pracownik szkoły, który otrzymał wiadomość o wypadku ucznia, niezwłocznie zapewnia poszkodowanemu opiekę, w szczególności sprowadzając fachową pomoc medyczną, a w miarę możliwości udzielając poszkodowanemu pierwszej pomocy. Udzielenie pierwszej pomocy w wypadkach jest prawnym obowiązkiem każdego pracownika szkoły. Jej nieudzielenie, szczególnie przez osobę odpowiedzialną za bezpieczeństwo ucznia, skutkuje sankcją karną. Gdy do wypadku ucznia dochodzi podczas lekcji nauczyciel przerywa ją, wyprowadzając uczniów z miejsca zagrożenia – jeżeli warunki w miejscu, w którym prowadzone są zajęcia, stwarzają nadal zagrożenie dla bezpieczeństwa uczniów. Pracownik zobowiązany jest do niezwłocznego powiadomienia dyrektora szkoły o sytuacji.

2. O każdym wypadku ucznia w szkole zawiadamia się niezwłocznie następujące osoby:

  • rodziców lub opiekunów prawnych dziecka
  • dyrektora placówki
  • pracownika BHP
  • społecznego inspektora pracy
  • organ prowadzący
  • radę rodziców
  • prokuratora (wypadek śmiertelny, ciężki, zbiorowy)
  • kuratora oświaty (wypadek śmiertelny, ciężki, zbiorowy)
  • Państwowego Inspektora Sanitarnego (w przypadku zatruć)

Za powiadomienie tychże osób o wypadku odpowiada dyrektor lub osoba przez niego upoważniona. Każda decyzja powinna być udokumentowana w dzienniku zajęć.

O wypadku śmiertelnym, ciężkim i zbiorowym zawiadamia się niezwłocznie prokuratora.
O wypadku, do którego doszło w wyniku zatrucia, zawiadamia się niezwłocznie państwowego inspektora sanitarnego. Zawiadomienia dokonuje dyrektor lub upoważniony przez niego pracownik szkoły. Fakt ten powiadamiający dokumentuje w sposób ustalony w danej szkole (podając datę i godzinę powiadomienia rodziców/opiekunów prawnych ucznia o wypadku). W niegroźnych przypadkach (brak wyraźnych obrażeń – np. widoczne tylko lekkie zaczerwienienie, zadrapanie, lekkie skaleczenie), po udzieleniu pierwszej pomocy poszkodowanemu uczniowi, nauczyciel/wychowawca ustala potrzebę wezwania pogotowia ratunkowego oraz potrzebę wcześniejszego przyjścia rodzica/ opiekuna prawnego i godzinę odbioru dziecka ze szkoły w dniu zdarzenia.

W przypadku wezwania pogotowia ratunkowego w szkole powinni przebywać powiadomieni przez szkołę rodzice. Jeżeli lekarz stwierdzi konieczność hospitalizacji, rodzice jadą razem z dzieckiem do szpitala. Jeżeli rodzice nie dotarli do szkoły przed odjazdem karetki pogotowia (ciężki wypadek, osoba wymagająca natychmiastowej pomocy), razem z dzieckiem jedzie do szpitala dyrektor lub pracownik wskazany przez dyrektora szkoły. Informację o powyższych ustaleniach przekazuje się rodzicom/opiekunom prawnym ucznia oraz dokumentuje. W każdym przypadku, gdy widoczne są obrażenia, urazy, niepokojące objawy, dyrektor lub upoważniona osoba wzywa pogotowie ratunkowe. Jeżeli wypadek został spowodowany niesprawnością techniczną pomieszczenia lub urządzeń, należy zabezpieczyć je nienaruszone do momentu pojawienia się odpowiednich służb. Dyrektor zabezpiecza je do czasu dokonania oględzin lub wykonania szkicu przez zespół powypadkowy. Jeżeli wypadek zdarzył się w czasie wyjścia, imprezy organizowanej poza terenem szkoły, wszystkie stosowne decyzje podejmuje opiekun grupy/kierownik wycieczki i odpowiada za nie oraz powiadamia właściwe służby (pogotowie, policję itp.). Do czasu rozpoczęcia pracy przez zespół powypadkowy dyrektor zabezpiecza miejsce wypadku w sposób wykluczający dopuszczenie osób niepowołanych. Jeżeli czynności związanych z zabezpieczeniem miejsca wypadku nie może wykonać dyrektor, wykonuje je upoważniony przez dyrektora pracownik szkoły.

Jak wygląda postępowania powypadkowe po wypadku dziecka w szkole? Kto prowadzi postępowanie powypadkowe? Kto jest członkiem zespołu powypadkowego?

Za wszystkie czynności prowadzone w związku z wypadkiem dziecka w placówce odpowiedzialny jest dyrektor lub inna osoba przez niego upoważniona. Dyrektor powołuje członków zespołu powypadkowego, którymi są:

  • pracownik służby BHP
  • społeczny inspektor pracy

Przewodniczącym zespołu powypadkowego jest pracownik służby BHP. Jeżeli którakolwiek z w/w osób nie może być członkiem zespołu powypadkowego, dyrektor wyznacza inne osoby mające wiedzę z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy.
Jeżeli żadna z w/w osób nie może uczestniczyć w postepowaniu powypadkowym, w skład zespołu powypadkowego wchodzi dyrektor oraz pracownik przeszkolony w zakresie BHP.
W postępowaniu powypadkowym może uczestniczyć przedstawiciel organu prowadzącego, kuratora oświaty lub rady rodziców.

Do obowiązków zespołu powypadkowego należy przeprowadzenie postępowania powypadkowego i sporządzenie dokumentacji. Do tych czynności należą m.in. rozmowy z uczniem, świadkami wypadku, sporządzenie rysunków lub sfotografowanie miejsca wypadku, uzyskanie oświadczenia od nauczyciela, który sprawował opiekę na dzieckiem podczas wypadku, uzyskanie opinii lekarza potwierdzające uraz.

  1. Postępowanie powypadkowe

Zespół powypadkowy:

  • przeprowadza postępowanie powypadkowe i sporządza dokumentację powypadkową;
  • powiadamia rodziców/ opiekunów prawnych o wypadku i wzywa ich do szkoły;
  • rozmawia z uczniem (w obecności rodzica/opiekuna prawnego lub wychowawcy/pedagoga/psychologa szkolnego) i sporządza protokół;
  • rozmawia ze świadkami wypadku i sporządza protokoły; jeżeli świadkami są uczniowie, rozmowa odbywa się w obecności wychowawcy lub pedagoga/psychologa szkolnego, a protokół odczytuje się w obecności ucznia – świadka – i jego rodziców/ opiekunów prawnych;
  • sporządza szkic lub fotografię miejsca wypadku;
  • uzyskuje pisemne oświadczenie nauczyciela, pod opieką którego uczeń przebywał w czasie, gdy zdarzył się wypadek;
  • uzyskuje opinię lekarską z opisem doznanych obrażeń i określeniem rodzaju wypadku;
  • protokół powypadkowy sporządza się w terminie 21 dni od dnia zakończenia postępowania powypadkowego i niezwłocznie doręcza osobom uprawnionym do zaznajomienia się z materiałami tego postępowania.

Przekroczenie 21-dniowego terminu może nastąpić w przypadku, gdy wystąpią uzasadnione przeszkody lub trudności uniemożliwiające sporządzenie protokołu w wyznaczonym terminie. W sprawach spornych rozstrzygające jest stanowisko przewodniczącego zespołu. Członek zespołu, który nie zgadza się ze stanowiskiem przewodniczącego, może zgłosić zdanie odrębne, które odnotowuje się w protokole powypadkowym. Jeżeli do treści protokołu powypadkowego nie zostały zgłoszone zastrzeżenia rodziców/opiekunów prawnych ucznia poszkodowanego, postępowanie powypadkowe uznaje się za zakończone. Protokół powypadkowy sporządza się w trzech egzemplarzach dla: poszkodowanego, szkoły, która przechowuje go w dokumentacji powypadkowej wypadku ucznia, oraz organu prowadzącego lub kuratora oświaty (na żądanie). Z treścią protokołu powypadkowego i innymi materiałami postępowania powypadkowego zaznajamia się poszkodowanego małoletniego i jego rodziców/opiekunów prawnych lub poszkodowanego pełnoletniego. Jeżeli poszkodowany pełnoletni zmarł lub nie pozwala mu na to stan zdrowia, z materiałami postępowania powypadkowego zaznajamia się jego rodziców/ opiekunów prawnych. Protokół powypadkowy doręcza się osobom uprawnionym do zaznajomienia się z materiałami postępowania powypadkowego.

  1. Składanie zastrzeżeń do protokołu powypadkowego

W ciągu 7 dni od dnia doręczenia protokołu powypadkowego osoby, którym go doręczono, mogą zgłosić zastrzeżenia do ustaleń protokołu (są o tym informowane podczas jego odbierania). Zastrzeżenia składa się przewodniczącemu zespołu ustnie lub na piśmie, a przewodniczący wpisuje je do protokołu. Zastrzeżenia mogą dotyczyć w szczególności: niewykorzystania wszystkich środków dowodowych niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego, sprzeczności istotnych ustaleń protokołu z zebranym materiałem dowodowym. Zastrzeżenia rozpatruje organ prowadzący szkołę. Po rozpatrzeniu zastrzeżeń organ prowadzący szkołę może: zlecić dotychczasowemu zespołowi powypadkowemu wyjaśnienie ustaleń protokołu lub przeprowadzenie określonych czynności dowodowych, powołać nowy zespół celem ponownego przeprowadzenia postępowania powypadkowego.

Jak wygląda protokół powypadkowy ucznia w szkole? Jaki jest termin na przygotowanie protokołu powypadkowego po wypadku ucznia?

Wzór protokołu powypadkowego został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia MENiS z dnia 31 grudnia 2002 r.
Na sporządzenie protokołu powypadkowego zespół ma 21 dni. Osoby uprawnione mogą zaakceptować protokołu lub wnieść swoje uwagi.

Jakie dokumenty związane z wypadkiem ucznia w szkole musi prowadzić dyrektor?

Po zakończeniu czynności związanych z postępowaniem powypadkowym dyrektor jest obowiązany wpisać tenże wypadek w rejestrze wypadków, a dodatkowo podjąć działania prewencyjne, które zapobiegną w przyszłości podobnym zdarzeniom. Okoliczności oraz przyczyny wypadku powinny być przedstawione osobom pracującym w szkole, a także omówione z uczniami.

Gdy wypadek powoduje uczeń
Za bezpieczeństwo uczniów na terenie szkoły odpowiada dyrektor, choć ustalenie osoby odpowiedzialnej za szkody może nastręczać pewnych trudności. Osoby pracujące z dziećmi muszą sięgnąć do przepisów Kodeksu cywilnego. Ogólną zasadę odpowiedzialności odszkodowawczej formułuje art. 415 kc, według którego: kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Za szkodę odpowie zatem osoba, która swoim zachowaniem, spowodowała jakiś uszczerbek w dobrach kogoś innego.

Kodeks odpowiedzialność uzależnia również od winy, tę przypisuje się w sytuacjach, gdy zachowanie sprawcy było niezgodne z przepisami lub zasadami współżycia społecznego. Dziecko, które nie ukończyło trzynastego roku życia nie ponosi odpowiedzialności za swoje czyny. Poszkodowany może jednak dochodzić naprawienia szkody od osoby, która miała obowiązek opiekować się małym sprawcą (art. 427 kc), jeżeli w jakiś sposób zaniedbał swoich obowiązków (można mu przypisać winę).

Obowiązek opieki może wynikać zarówno z ustawy, jak i umowy, co oznacza, że za winę w nadzorze może odpowiadać tak rodzic, niania, jak i nauczyciel, który miał obowiązek opiekować się dzieckiem. Jeżeli do wypadku dojdzie na lekcji, będzie on musiał udowodnić, że dopilnował uczniów. Po ukończeniu 13. życia dziecko odpowiada za wyrządzoną przez siebie szkodę  na zasadach ogólnych.

Odszkodowanie z tytułu wypadku ucznia

Standardowo rodzice mogą starać się również o jednorazowe odszkodowanie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Aby dodatkowo zabezpieczyć finansowo  konsekwencje nieszczęśliwego wypadku, rodzice mogą sami doubezpieczyć dziecko od następstw takiego zdarzenia.  Bardzo często takie grupowe ubezpieczenia są na początku roku szkolnego wynikiem propozycji szkoły dotyczącej  możliwości wykupienia takiej  grupowej polisy.  Nie ma jednak przepisu, który nakazywałby rodzicom ubezpieczenie dziecka w wieku szkolnym od następstw nieszczęśliwych wypadków. Nie ma również przepisów, które zobowiązywałyby dyrektora do zawarcie umowy ubezpieczenia na rzecz uczniów.

W razie wypadku w szkole rodzice dziecka mogą ubiegać się o odszkodowanie:

  • z polisy NNW grupowego lub/i indywidualnego (art. 4 ust. 9, art. 16 i 17 ustawy z 11 września 2015 r.),
  • z polisy OC szkoły (załącznik do ustawy z 11 września 2015 r., Dział II, pkt 13),
  • z ZUS (art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach).

PROCEDURA WYPADKU – procedura oraz komplet dokumentów

Poniżej przygotowaliśmy dla Państwa komplet niezbędnych dokumentów do poprowadzenia postępowania powypadkowego. Procedura opisuje krok po kroku, decyzję i działania, które należy podjąć. Załączone są również formularze i wzory:

  • Zawiadomienie .o wypadku śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym w . lub w czasie zajęć organizowanych przez szkołę poza obiektami należącymi do tych jednostek
  • Zarządzenie Dyrektora w sprawie powołania Zespołu powypadkowego
  • Protokół przesłuchania poszkodowanego/świadka
  • Wzór protokołu powypadkowego ucznia / uczennicy w szkole
  • Polecenie powypadkowe
POBIERZ WZÓR PROCEDURY WYPADKOWEJ UCZNIA

Jakie przepisy regulują postępowanie w przypadku wypadku ucznia?

Podstawa prawna:

  1. Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2020 r. poz. 1327);
  2. Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r.- Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910 i 1378);
  3. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1166 i 1386)

Źródła pomocnicze:

  1. Poradnik – Bezpieczna szkoła. Zagrożenia i zalecane działania profilaktyczne w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i cyfrowego uczniów. Wydanie: Ministerstwo Edukacji Narodowej, Warszawa 2020. Dostępny na stronie: https://www.gov.pl/web/edukacja

Szczegółowe informacje dotyczące wypadków uczniów w pracy można znaleźć w Rozporządzeniu Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r.

Potrzebujesz wsparcia w postepowaniu powypadkowym

Jeżeli potrzebujesz wsparcia w postepowaniu powypadkowym, nasz specjalista d.s. bhp może poprowadzić zespół powypadkowy i sporządzić kompletną dokumentację. Zapraszamy do kontaktu: biuro@bhp-szkolenia.info tel. +48 690 66 88 16

Przegląd i kontrola placu zabaw krok po kroku

Przegląd i kontrola placu zabaw krok po kroku

Zgodnie z obowiązującymi przepisami (normą PN-EN 1176) place zabaw, ale też siłownie zewnętrzne, czy skate parki powinny przechodzić regularne przeglądy, aby sprawdzić ich poziom bezpieczeństwa i wykryć ewentualne usterki czy zniszczenia. Place zabaw wymagają przeprowadzenia trzech rodzajów kontroli:

    1. regularna kontrola przez oględziny,
    2. kontrola funkcjonalna,
    3. kontrola coroczna główna.

Poniżej możecie zobaczyć, jak przedstawia się harmonogram przeglądów placów zabaw i na co należy zwrócić uwagę podczas przeprowadzania poszczególnych kontroli.

ogledziny-placow-zabaw

Jeśli plac zabaw jest intensywnie użytkowany lub narażony na akty wandalizmu zaleca się, aby urządzenia sprawdzać codziennie, w innych przypadkach wystarczy to zrobić raz na kilka dni, ale minimum raz na tydzień. Regularne oględziny placu zabaw mają na celu wykrycie widocznych zagrożeń powstałych na przykład w wyniku niekorzystnych warunków pogodowych, aktu wandalizmu czy zużycia sprzętu. Przeprowadzając takie co kilkudniowe oględziny warto zwrócić uwagę między innymi na:

      • czystość i stan nawierzchni placu zabaw (na przykład czy nie ma widocznych pęknięć na nawierzchni czy rozrzuconych potłuczonych butelek),
      • stan i kompletność urządzeń na placu zabaw (czy urządzeniom nie brakuje elementów, czy nie posiadają ostrych krawędzi lub czy nie są nadmiernie zużyte stanowiąc wyraźne zagrożenie dla użytkowników placu zabaw).

Raporty z kontroli warto sporządzać na przygotowanym wcześniej formularzu w formie listy głównych kryteriów, które zawsze należy sprawdzić w trakcie okresowych oględzin.

inspekcja-kontrola-funkcjonalna-plac-zabaw

Kontrola funkcjonalna jest już bardziej drobiazgowym i szczegółowym przeglądem stanu placu zabaw niż regularne oględziny. Kontrola ma na celu sprawdzenie przede wszystkim funkcjonalności i stabilności urządzeń, w tym poziomu ich zużycia. Mogą w tym pomóc na przykład producenci zamontowanych urządzeń, którzy będą wiedzieli na co zwracać szczególną uwagę.

roczna-kontrola-przeglad-placow-zabaw

Przedmiotem corocznej kontroli jest ogólny poziom bezpieczeństwa urządzeń, stan fundamentów i nawierzchni placu zabaw. W trakcie kontroli należy między innymi ocenić wpływ warunków atmosferycznych oraz przeprowadzonych napraw na stan bezpieczeństwa urządzeń, a także sprawdzić, czy nie ma żadnych śladów korozji lub rozkładu. Właściwa ocena stanu placu zabaw może wymagać odkopania fragmentu fundamentów, celem ich oceny lub wymontowania części wyposażenia, które zagraża bezpieczeństwu.

Sumienne przestrzeganie harmonogramu kontroli placów zabaw pozwala nam ograniczyć ryzyko ewentualnych wypadków i zapewnia bezpieczeństwo bawiących się dzieci.

Zaleca się, aby wszystkie przeglądy były udokumentowane i przeprowadzane przez osoby kompetentne, które posiadają wiedzę z zakresu aktualnych wymogów normy PN-EN 1176. Odpowiednie kwalifikacje są szczególnie istotne przy dokonywaniu corocznej kontroli głównej.

Przegląd i kontrola placu zabaw krok po kroku

Zmiany w Normie dla placów zabaw – kto może wykonywać kontrole roczne placów zabaw?

Informujemy o istotnej zmianie z punktu widzenia właścicieli placów zabaw, która wynika z aktualizacji Normy PN-EN 1176-7:2020-09:

Coroczna kontrola główna (…) powinna być przeprowadzana przez osobę niezależną, tj. osobę kompetentną, która nie była bezpośrednio zaangażowana w montaż i nie jest odpowiedzialna za ewentualne prace naprawcze lub wydatki na plac zabaw.

W przypadku zarządców dużej ilości obiektów może to wymuszać zmianę podejścia do organizacji przeglądów okresowych.

Do tej pory wykonywanie kontroli corocznych często zlecano tej samej firmie, która wykonywała inne, częstsze przeglądy, a także naprawy i konserwację.

Drugim często stosowanym rozwiązaniem było powierzanie zadania wykonania kontroli corocznej osobie zatrudnionej przez daną instytucję, która równocześnie miała za zadanie nadzorowanie firmy wykonującej częstsze przeglądy oraz naprawy i konserwację.

Trzecim rozwiązaniem, które było standardowo stosowane, było zlecanie przeglądu rocznego firmie, która montowała plac zabaw. Firma ta przy okazji wykonania przeglądu od razu wykonywała konieczne naprawy i czynności konserwacyjne. Taki warunek często jest do tej pory wpisywany do warunków gwarancyjnych.

Mimo że wszystkie trzy powyżej opisane rozwiązania były do tej pory powszechnie stosowane, obecnie nie powinny mieć miejsca.

W normie postawiono na dużą niezależność inspektora wykonującego kontrolę coroczną, podkreślając równocześnie konieczność znajomości przez niego Normy PN-EN 1176.

Normy badań i pomiarów oświetlenia

Normy badań i pomiarów oświetlenia

Badania i pomiary oświetlenia w świetle obowiązujących norm i metodologii.

Metodologia pomiarów oświetlenia oraz wymagania dla poszczególnych stanowisk pracy i pomieszczeń są zawarte, nie wzbudza wątpliwości specjalistów gdyż jest dokładnie sprecyzowana w obowiązujących Polskich Normach. W tym zakresie ważniejszym dokumentem jest normatyw PN-EN 12464-1. Choć w literaturze związanej z unifikacją normatywów wyczytamy, iż stosowanie norm jest zarówno dobrowolne, to w pewnych przypadkach ich zapisy stają się obowiązującym prawem. Jeśli norma jest powołana przytoczona w przepisach prawnych, wówczas powstaje obowiązek jej stosowania a tylko w pozostałych przypadkach jest to dobrowolne działanie. W kwestii oświetlenia mają zastosowanie przepisy dotyczące BHP, szczególnie Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28. sierpnia 2003 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

§26.1 pkt. 2 „Niezależnie od oświetlenia dziennego w pomieszczeniach pracy należy zapewnić oświetlenie elektryczne o parametrach zgodnych z Polskimi Normami.”

Poniżej prezentujemy przegląd najważniejszych norm związanych z oświetleniem, a których stosowanie jest obligatoryjne, zarówno przez projektantów jak i końcowych użytkowników instalacji oświetleniowych stosowanych w miejscach pracy oraz w przestrzeni publicznej.

Światło dzienne – wymagania i normatyw

  • PN-71/B-02380 Oświetlenie wnętrz światłem dziennym. Warunki ogólne.

Światło sztuczne – obowiązujące normy

  • PN-EN 12464-1 Światło i oświetlenie. Oświetlenie miejsc pracy. Część 1: Miejsca pracy we wnętrzach.
  • PN-EN 12464-2 Światło i oświetlenie. Oświetlenie miejsc pracy. Część 2: Miejsca pracy na zewnątrz.
  • PN 84/E 02033 Oświetlenie wnętrz światłem elektrycznym.
  • PN-EN 1837 Bezpieczeństwo maszyn. Integralne oświetlenie maszyn.

Ochrona przeciwpożarowa – oświetlenie awaryjne i zapasowe.

  • PN-EN 1838 Zastosowania oświetlenia. Oświetlenie awaryjne.

Metodologia prowadzenia pomiarów oświetlenia:

  • PN-EN 12665 Światło i oświetlenie.  Podstawowe terminy oraz kryteria określania wymagań dotyczących oświetlenia.
  • PN 90/E 01005 Technika świetlna. Terminologia.
  • PN 84/E 02033 Oświetlenie wnętrz światłem elektrycznym.
  • PN-90/E-01005 Technika świetlna. Terminologia
  • PN-EN 12665:2003 Światło i oświetlenie – Podstawowe terminy oraz kryteria określania wymagań dotyczących oświetlenia.
  • PN-89/E-04040.00 „Pomiary promieniowania optycznego. Pomiary fotometryczne. Wymagania ogólne”
  • PN-89/E-04040.01 „Pomiary promieniowania optycznego. Pomiary fotometryczne. Pomiar i wyznaczanie strumienia świetlnego”
  • PN-89/E-04040.02 „Pomiary promieniowania optycznego. Pomiary fotometryczne. Pomiar światłości”
  • PN-89/E-04040.03 „Pomiary fotometryczne i radiometryczne. Pomiar natężenia oświetlenia”
  • PN-89/E-04040.04 „Pomiary fotometryczne i radiometryczne. Pomiar luminancji”
  • PN-89/E-04040.05 „Pomiary fotometryczne i radiometryczne. Pomiary współczynników odbicia, przepuszczania i luminancji”

Jak interpretować wyniki pomiarów oświetlenia

Bez wątpliwości wiemy, że niezbędne jest wykonywanie pomiarów oświetlenia. Powstaje jednak wątpliwość jak interpretować wyniki pomiarów oświetlenia. Na co zwrócić uwagę, co powinien zawierać protokół aby był akceptowany przez organy nadzorujące środowisko pracy takie jak Państwowa Inspekcja Pracy, Inspekcja Sanitarna. W jaki sposób udokumentować bananie aby nie ściągnąć na siebie odpowiedzialności za niedostosowanie warunków pracy, czy odpowiedzialności np. za pogarszający się wzrok pracownika. Dokonując interpretacji wyników pomiarów oświetlenia wymaga się stosowania najnowszych norm, należy jednak wziąć pod uwagę unikalne zapisy starszych wydań norm związanych z oświetleniem. Norma wycofana jest nadal normą obowiązująca, jednakże została zastąpiona przez normę nowocześniejszą. Taką interpretację stosuje PKN (Polski Komitet Normalizacji)

„Wycofania normy nie można utożsamiać z unieważnieniem normy, które było działaniem właściwym jedynie dla poprzedniego systemu normalizacji.” „Zbiór norm wycofanych nie jest zbiorem norm, których stosowanie jest zakazane.”

Prawdziwe problemy interpretacyjne pojawiają się w sytuacjach, gdy żadna norma nie określa parametrów oświetlenia dla danego stanowiska pracy. W takiej sytuacji niezbędne staje się obliczenie stopnia trudności pracy wzrokowej oraz wielkości pozornej szczegółu pracy wzrokowej i na tej podstawie określenie parametrów oświetlenia dla danego stanowiska pracy. Bardzo dużo norm w zbiorze PKN nadal pozostaje bez bezsprzecznego tłumaczenia, a zapisy dostępną są jedynie w wersji oryginalnej. Wówczas, na podstawie art. 5, ust. 4 Ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji. „Polskie Normy mogą być powoływane w przepisach prawnych po ich opublikowaniu w języku polskim„

Pomiary oświetlenia powinny być wykonywane na każdym stanowisku pracy oraz w pomieszczeniach oświatowych i służby zdrowia.

  • Pomiary oświetlenia wykonuje się w placówkach edukacyjnych, takich jak:
    • żłobki,
    • przedszkola,
    • szkoły,
    • uczelnie,
    • pracownie dydaktyczne.
  • Zakładach przemysłowych i rzemieślniczych, fabrykach.
  • Obiektach handlowych, takich jak:
    • sklepy,
    • galerie handlowe.
  • Gastronomicznych, takich jak:
    • restauracje,
    • bary,
    • buby,
    • itp.
  • Obiektach użyteczności publicznej, takich jak:
      • muzea,
      • kina,
      • teatry.
      • baseny,
      • hale sportowe,
      • pływalnie,
      • siłownie,
      • parkingi
      • itd.
    • W biurach.

Dobre oświetlenie sprzyja wydajności pracy, zabezpiecza przed wypadkami w pracy, minimalizuje ilość popełnianych błędów, zwiększa komfort pracy.

Procedura pomiaru oświetlenia

Na procedurę pomiaru natężenia oświetlenia składa się szereg czynności przygotowawczych, a sam pomiar natężenia oświetlenia jest zwieńczeniem czynności poprzedzających.

Dokumentacja miejsca pomiarów oświetlenia

Pierwszym krokiem jest sporządzenie dokumentacji opisowej i fotograficznej poddanych ocenie stanowisk pracy, lub pomieszczeń. Składa się na nią, w zależności od potrzeb i przeznaczenia wyników pomiarów, dokumentacja fotograficzna i opisowa.

Dokumentacja opisowa oświetlenia stanowiska pracy

W skład dokumentacji opisowej wchodzi opis rodzajów źródeł światła, ich parametrów, wykonywanych czynności itd., identyfikacja miejsc pomiarowych, określenie płaszczyzn roboczych, oraz dla których stanowisk pracy będzie wykonywany pomiar natężenia oświetlenia w jednym polu zadania wzrokowego, a dla których w kilku. Następnie dokonuje się identyfikacji pól bezpośredniego otoczenia i tła.
Obowiązująca norma PN-EN 12464-1 nie zawsze udziela odpowiedzi na pytanie o natężenie oświetlenia dla danego stanowiska pracy, albo pomieszczenia. W takiej sytuacji konieczne jest oszacowanie stopnia trudności pracy wzrokowej oraz wielkości pozornej szczegółu pracy wzrokowej i na tej podstawie określenie wymagań dla danego stanowiska pracy, lub odwołanie się do wycofanych norm oświetleniowych.
Na podstawie dokumentacji opisowej określa się wymagania oświetlenia dla danego stanowiska pracy. Wiąże się to z obniżeniem, albo podwyższeniem normatywu.

Dokumentacja fotograficzna

Dokumentacja fotograficzna ułatwia identyfikację zbadanych stanowisk pracy i jednocześnie wskazuje problemy z oświetleniem (niedoświetlenie, olśnienie itd.). Jest pomocna przy omawianiu wyników pomiarów.

Szkice pomieszczeń

Bardzo często także wykonywany jest szkic pomieszczeń z zaznaczeniem stanowisk pracy, a niekiedy również punktów pomiarowych.

Wyświecenie – co to jest?

Na około 30 minut, do godziny włącza się wszystkie źródła światła, przed rozpoczęciem pomiarów, w celu ich wyświecenia. Ma to znaczenie dla oceny, jakości i stanu źródeł światła, oraz wpływa na ich jasność. Wymóg metodologiczny.

Pomiar oświetlenia

Wykonanie pomiarów natężenia oświetlenia w wyznaczonych punktach pomiarowych dla pomieszczenia lub na stanowiskach pracy.

  • Wykonywane są zasadniczo w trzech kategoriach: pomiary oświetlenia ogólnego, pomiary oświetlenia awaryjnego oraz pomiary oświetlenia na stanowisku pracy.
  • Niedostateczna ilość światła na stanowisku pracy może doprowadzić do spadku koncentracji, zmniejszenia efektywności w pracy.
  • Do dokładnego pomiaru wartości natężenia oświetlenia służy miernik nazywany luksomierzem.
  • Całkowita moc światła między źródłem światła a oświetlanym przez niego obszarem jest mierzona za pomocą jednostki lux (lx).
  • Natężenie oświetlenia wynosi dokładnie jeden lux, gdy światło o mocy 1 lumen (lm) równomiernie oświetla powierzchnię jednego metra kwadratowego.
  • Pomiary oświetleniowe stanowią jeden z etapów weryfikacji oświetlenia wnętrz i powinny być odniesione do jakiejkolwiek posiadanej przez użytkownika obiektu dokumentacji projektowej oświetlenia.
  • Pomiary oświetleniowe, należy wykonywać okresowo zgodnie z wymaganiami przepisów BHP

Protokół z pomiarów oświetlenia – co zawiera

Każda inwestycja instalacji oświetleniowej  musi zakończyć się wypisaniem odpowiedniego protokołu. Bez problemu również można znaleźć w Internecie wzory takich protokołów. Należy jednakże pamiętać, iż są to tylko wzory i należy je zaadaptować na własny użytek.

Identyczna sytuacja jest jeśli chodzi o protokół sporządzany z pomiaru oświetlenia. Kwestiami spornymi jest tylko fakt, kto może dokonywać pomiarów oświetlenia i jakimi metodami należy je wykonywać.

Protokół pomiaru oświetlenia powinien zawierać pomiary natężenia oświetlenia Esr, wartość oświetlenia mierzoną według normy Epn, wskaźnik oddawania barw w pomieszczeniach Ra, obliczony wskaźnik olśnienia UGR˪, minimalne natężenie oświetlenia Emin, wyliczone poszczególne współczynniki, ocenę zgodności oświetlenia z PN, świadectwo wzorcowania przyrządów jakimi zostały wykonane poszczególne pomiary, jak i również wnioski i wszystkie zalecenia dotyczące bezpośrednio uzyskanych pomiarów oświetlenia.

Z reguły najpierw wykonywany jest tego rodzaju protokół ręcznie, a następnie wprowadzany do komputera. Istnieje bowiem już cała masa najróżniejszych programów komputerowych, które wspomagają tworzenie protokołów. Wystarczy tylko wprowadzić uzyskane w trakcie pomiarów dane w odpowiednie rubryki i komputer jest w stanie już samodzielnie sobie z nimi poradzić.

Każdy protokół, który jest przekazywany właścicielowi obiektu musi zawierać podpis i pieczątkę osoby wykonującej pomiary. W innym wypadku taki protokół jest zupełnie nie przydatny do niczego.